Nie przestanę cię kochać (część1) - Rozdział 22.

Rozdział 22.

Parę tygodni później…

Przez cały czas nie było chwili (poza 45 minutami lekcji i kilkoma godzinami snu), abyśmy nie spędzili jej razem, a jak byliśmy od siebie oddaleni to pomagała nam wszechobecna technologia.

Czułem się jak w raju. Nic poza Markiem nie było mi potrzebne.

Zadowolony szedłem na przystanek. Miałem od razu jechać po szkole do niego. Z daleka widziałem żółtą bluzkę, która raziła w oczy. Chyba mnie nie zauważył. Stanąłem za nim i zasłoniłem mu oczy.

 - A! – krzyknął przestraszony.

Odwróciłem chłopaka i wpiłem mu się u w usta. Kiedy zobaczył kto go zaatakował, zarzucił ręce na moją szyję i zaczął oddawać pocałunek.

 - Przestraszyłeś mnie! – Odsunął się.

 - Jakoś ci to wynagrodzę – puściłem mu oczko.

 - Ciekawe jak… Autobus – wskazał na nadjeżdżający pojazd.

Wsiedliśmy. Na miejscu chwyciłem go za rękę i poszliśmy do domu.

 - Witaj! – uśmiechnęła się pani Marta.

 - Dzień dobry!

 - Gdzie wujek? – spytał chłopak.

 - Tutaj – wyszedł pan Adam z salonu.

 - Dzień dobry! – przywitałem się.

 - Nie wiedziałem, że przyjdziesz.

 - Mówiłem. – Marek pokręcił głową. – Chodź do pokoju.

 - Zaraz przyjdźcie na obiad – powiedziała ciocia.

 - Jasne.

Usiedliśmy na podłodze nic nie mówiąc. Wystarczała nam nasza obecność.

 - Marcin – przerwał ciszę – a może przydałoby się połączyć przyjemne z pożytecznym?

 - To znaczy? 

 - Nie przerywaj! Jesteśmy razem to można wykorzystać ten fakt i jeszcze bardziej zdenerwować wujka?

 - Czemu nie? Taki był plan – wzruszyłem ramionami.

Cmoknął mnie.

 - Dobra to chodźmy. – Wstał.

Podszedłem i oparłem go ścianę kładąc dłonie po bokach jego głowy.

 - Tak mało?

Nachyliłem się delikatnie muskając jego pełne wargi. Uśmiechnął się i pogłębił pocałunek. Kiedy mój język wdarł się do środka usłyszałem ciche mruknięcie. Zjechałem ustami na jego szyję. Odchylił głowę dając mi większy dostęp do bladej skóry. Lizałem, gryzłem i całowałem na zmianę. Poczułem jak fala przyjemności ogarnia moje całe ciało i mimowolnie jęknąłem, kiedy, nie wiem czy specjalnie, czy przypadkiem otarł się nogą o moje krocze. Zerknąłem na jego twarz i zobaczyłem wredny uśmieszek.

 - Nie rób tak – powiedziałem i kontynuowałem poprzednią czynność.

 - Chodźcie na o… O! – Wszedł, bez pukania, pan Adam.

Niechętnie się odsunąłem i odwróciłem.

 - Już idziemy.

Nic nie mówiąc wyszedł. Obaj wybuchnęliśmy śmiechem.

 - Widziałeś jego minę? – spytał, poprawiając włosy.

 - Niezapomniany widok…

Chichocząc weszliśmy do salonu. Kiedy usiedliśmy przy stole, zerknąłem na chłopaka. Uśmiechnąłem się na widok biało-czerwonej szyi.

 - Co to było?! – zdenerwował się wujek.

 - Nie wie pan? – spytałem. – I uprzedzając pana pytanie, bądź stwierdzenie, nie pieprzyliśmy się tam i nawet gdyby pan nie wszedł to by do tego nie doszło.

 - Młody, czy ty…?!

 - Adam! – pani Marta, chyba pierwszy raz, podniosła głos.

Skulił się i przez cały czas nie odezwał się ani słowem.

Po obiedzie znowu oglądaliśmy jakiś film. Marek leżał z głową na moich kolanach.

 - Chłopcy – niepewnie zwróciła się do nas ciocia – a czy wy…?

 - Co? – niższy raczej się domyślał, ale próbował to od niej wyciągnął.

 - Uprawialiście już sex?

 - Nie! Jeszcze mamy czas.

 - Albo ciągle wam przeszkadzam? – wtrącił się wujek.

 - Gdybyśmy chcieli to byśmy znaleźli sposób, chociażby u Marcina.

Prychnął, ale nie skomentował tego.

 - Jak ci poszły sprawdziany? – ciocia postanowiła zmienić temat.

 - Nie najgorzej. Myślałem, że będą trudniejsze – uśmiechnąłem się.

 - To dobrze. Może pójdziecie to tego samego liceum.

 - Mam nadzieję. – Pochyliłem się i cmoknąłem go w policzek.

Nagle coś mnie tknęło.

 - Chodź na chwilę.

 - Ale jesteś taki wygodny. – Przeciągnął się.

Wyglądał wtedy tak niewinnie. Pogłaskałem go po policzku i wstałem. Widząc, że mnie nie przekona poszedł do pokoju, Zamknął drzwi i zarzucił ręce na moją szyję.

 - O co chodzi?

 - Tak właściwie to co powiedziałeś im, kiedy nie rozmawialiśmy przez ten miesiąc?

 - Nic. Na szczęście nie pytali, a ja nie umiałem się przyznać. Chyba cięgle miałem nadzieję, że będzie jak dawniej.

 - Ale nie ty ciągle pisałeś, dzwoniłeś i próbowałeś to wyjaśnić – westchnąłem.

 - Wiem, przepraszam. Nie umiałem się wycofać, zabrnąłem za daleko. Dopiero kiedy znowu cię zobaczyłem zdałem sobie sprawę co zrobiłem, lecz dalej nie wiedziałem jak to powiedzieć.

Pocałował mnie.

 - Mm. Takie przeprosiny są mile widziane. – Zerknąłem na zegarek. – Muszę już iść.

 - Jeszcze chwilka… - Zrobił szczenięce oczka. – Plose.

 - Jak śmiesz wykorzystywać swoją słodkość przeciwko mnie?

 - Koro jestem jaki jestem to czemu ma się marnować?

 - Co ja z ciebie zrobiłem? – westchnąłem.

Cmoknął mnie i odsunął się trochę.

 - O której masz autobus?

 - Za 15 minut, ale wiem, że nie tak łatwo wyjść stąd.

 - Life – wzruszył ramionami.

 - Eh… Dobra to ja lecę. Pa.

 - Marcin…

 - Nie. Idę.

 - Mhm… Cześć.

Pocałowałem go i uśmiechnąłem się.

 - No nie smuć się. Jutro jest sobota i mamy cały dzień.

 - Hm… - zamyślił się. – Coś wymyśle.

 - OK. Pa.

Pomachał mi i poszedłem na przystanek.