Nie przestanę cię kochać (część 1) - Rozdział 8.

Rozdział 8.

Cały dzień myślałem tylko o Marku. Byłem ciekawy czy poszedł na policje i jak zareagowali. Przecież, a kto wie, może i nawet życie chłopaka było zagrożone! Na szczęście mieliśmy luźne lekcje, chemiczka się rozchorowała więc nie musiałem się martwić o oceny.

Po zajęciach poszedłem na przystanek. Wiedziałem, że za budką nie będzie siedział skulony chłopak. Brakowało mi tego. Minęło zaledwie parę dni, a ja już się przyzwyczaiłem i polubiłem takie powroty do domu.

Z ulgą zobaczyłem, że autobus się nie spóźnił.

Wszedłem do mieszkania i skierowałem swoje kroki do kuchni.

 - Cześć! – przywitałem się i usiadłem przy stole.

 - O, a to dzisiaj nie ma Marka? – zdziwili się.

 - Nie, musiał załatwić BARDZO ważną sprawę. – Delikatnie się uśmiechnąłem. - Co na obiad?

 - Pierś z kurczaka. – Mama podała mi talerz.

 - Dzięki.

Było tak jak zwykle, zaledwie pół tygodnia temu, ale już mi brakowało tego kolorowego dziwaka. Niby również śmialiśmy się, żartowaliśmy itp., lecz to nie to samo.

Zjadłem i poszedłem do swojego pokoju. Żałowałem, że nie mam jego numeru telefonu, bo przez to nie mogłem się skontaktować z nim i dowiedzieć jak poszło. Więc pozostało mi czekać do jutra. Westchnąłem i zadzwoniłem do przyjaciela.

 ~ Cześć! Myślałem, że zapomniałeś o mnie – usłyszałem wyrzuty Michała.

 - Nie, nie. Miałem kilka spraw na głowie.

 ~ A czy te sprawy nie są długowłosą pięknością z przystanku?

 - Skąd… - Pięknością? A nie… ha, ha, ha! – No powiedzmy, że masz w pewnym stopniu rację.

 ~ Co się nie zgadza? Z daleka wyglądała na ładną. Widziałem was wczoraj.

 - To nie jest moja dziewczyna, a co do tego co się nie zgadza to jest tylko jedna sprawa.

 ~ Musisz mi ja przedstawić. Wolna?

 - Eh… tak, ale… a dobra może kiedyś poznasz, tylko się nie zdziw – zaśmiałem się.

 ~ O co chodzi? Dobra nie mów. Już ma u mnie jeden minus. Konkretniej zabiera  mi przyjaciela!

Wyluzuj. To z tobą przyjaźnię się od podstawówki, a poza tym jego lubię inaczej…

Wtedy nie zdawałem sobie sprawy co pomyślałem.

 - Przyjdziesz? Trochę się nudzę.

 ~ Wystawiła? Już jadę.

 - Nie, miała tylko coś do załatwienia. To pa! Do za… chwilkę?

Puk, puk…

 - O cześć, Michał! – usłyszałem mamę.

Co???

 - Co… jak zdążyłeś tak szybko przyjść???

 - Powiedzmy, że przypuszczałem, iż po to dzwonisz  - wyszczerzył się.

 - Ciasta? – spytała.

 - Chętnie – powiedzieliśmy niemal równocześnie.

Wszedł za mną do pokoju.

 - Nie masz jej zdjęcia?

 - Em… że tak powiem jesteś w większym błędzie niż myślisz i nie chodzi mi o jakieś fotki.

 - Ja? Jasne – prychnął.

 - Uwierz. Nie mam, ale możesz jutro przyjść ze mną na przystanek i ci przedstawię tą ślicznotkę. – Cichotałem, a on patrzył na mnie jak na idiotę.

Gadaliśmy o jakiś głupotach i jego nowej dziewczynie Julce.

 - A co to? – wyciągnął coś spod łóżka. – Bransoletka? Ej! Ona tu była!

 - Kto? A… No tak. Z wczoraj na dziś u mnie nocował – ostatnie słowo powiedziałem niewyraźnie tak, że nie zauważył nawet o moim pominięciu litery a.

 - To czemu nic nie mówisz??? I jak było?

 - Z czym?

 - Z tą laską. Grzecznie spaliście w łóżeczku?

 - Michał! Przecież ci mówię, że się nie spotykamy. – Pokręciłem głową.

 - Dobra, dobra… a ładna? Bo z daleka to tak nie widać.

 - Jutro ocenisz czy ładny.

 - Co? Pomyliła ci się płeć!

 - O czym ty mówisz?

 - No powiedziałeś tak jakby to był chłopak – popukał się w czoło.

Zaśmiałem się, ale nie skomentowałem tego.

 - Robimy tak: ja idę pierwszy. Muszę ostrzec i zawołam cię. OK?

 - Mhm… Jakie ma oczy?

 - Czekoladowe – wywróciłem oczami.

 - Mm… - oblizał się. – Julka ma takie pospolite, piwne.

 - Stary ty się zastanów! Jutro będziesz stał z rozdziawioną gębą gdy zdasz sobie sprawę co ma, a czego nie ma.

 - Że płaska? Trudno. Nie można mieć wszystkiego.

Tarzałem się ze śmiechu po dywanie. Ja to muszę zobaczyć! Dobrze, że będę zaraz obok! Nie! Lepiej, ja to nagram!

 - Co rżysz? Taka brzydka?

 - Yyy… nie wiem jaki jest twój gust jeśli chodzi o ten typ urody – a raczej płci.

 - Mam się bać?

 - Tak – wyszczerzyłem się.

Sięgnął po kolejny kawałek sernika.

 - Twoja matka gotuje i piecze tak, że czuję się jak w niebie.

 - O! Dokładnie, tylko bez piecze powie…

 - Tak? Pasujemy do siebie!

 - Jak dwie połówki TEGO SAMEGO jabłka.

 - Jak ma na imię?

 - Jutro się dowiesz.

 - Chociaż pierwsza literka?

 - M.

 - Jak ja!

 - Nie ekscytuj się tak. Jutro będziesz chciał mnie zabić jak się tak narajasz na ślicznotkę, z którą chcesz tworzyć związek.

 - Pff. Na pewno nie jest tak źle.

 - Żeby nie było, że nie ostrzegałem – wzruszyłem ramionami.

Na szczęście temat Marka został zamknięty. Już się nie mogę doczekać jutra. Oby przyszedł.