Nie przestanę cię kochać (część 1) - Rozdział 14.

Rozdział 14.

Zamruczałem cicho budząc się. Czułem się wyspany jak nigdy i było tak wygodnie. Poczułem delikatne głaskanie na moim policzku. Odwróciłem głowę i zamarłem. Zobaczyłem czekoladowe oczy wpatrujące się we mnie. Odsunąłem się trochę nie dając po sobie znać jak bardzo tego nie chciałem.

 - Cześć, śpiochu.

 - Ładnie się uśmiechasz – powiedziałem zanim zdążyłem się nad tym zastanowić.

 - Ha, ha, ha! Dzięki.

 - Co się wczoraj… A! Pamiętam.

 - Zdrowy jesteś? – Patrzył z taką troską.

 - Tak. – Przeciągnąłem się. – Która godzina?

 - 9¹⁵ – Usiadł po turecku. – Twoi rodzice mają przyjechać wieczorem.

 - Skąd wiesz? Mi nic nie mówili. – Również się podniosłem.

 - Twój tata coś wspominał jak jechaliśmy z powrotem.

 - Lubisz jajecznicę? – zmieniłem temat.

Energicznie kiwnął głową przez co jego czerwona grzywka słodko podskoczyła. Zaśmiałem się i wstałem.

 - Idź się ubrać, a ja w tym czasie przygotuje śniadanie. – Nie czekając na jego reakcję, poszedłem do kuchni.

Oparłem głowę o zimne drzwi od lodówki i głęboko odetchnąłem. Dlaczego tak nie może być zawsze? Tylko jeszcze buziaka na „dzień dobry” mi tu brakuje. Nawet nie zauważyłem kiedy zdążył się umyć, ubrać i uczesać. Przyszedł do mnie i usiadł na blacie zabawnie machając nogami w powietrzu.

 - Lodówka to twój Bóg? – Zerknąłem na niego jak na idiotę. – No co? Wyglądasz jakbyś się do niej modlił.

Wziął jabłko i podrzucił je kilka razy przed ugryzieniem. Odsunąłem się i wyciągnąłem potrzebne produkty.

 - Szybki jesteś.

 - Mów co chcesz, ale ty tu tak sterczysz dobre 30 minut.

 - CO? Zamyśliłem się…

Wzruszył ramionami i zaczął mnie obserwować. Czułem w tamtym momencie presje. Przecież nie mogłem źle wypaść przed nim, a poza tym jak to mówią: przez żołądek do serca. Więc…

 - Voilà – położyłem na stole gotowe danie.

 - Ładnie pachnie. – Usiadł przy stole pierwszy raz naprzeciwko mnie.

Zjadł pierwszy kawałek. Czekałem, ale z jego kamiennej twarzy nic nie umiałem wyczytać.

 - I…? – ponaglałem.

 - Wiesz… gdyby nie fakt, iż jej tu nie ma powiedziałbym, że to zrobiła twoja mama. – Szybko zaczął pochłaniać (nie przesadzam) resztę.

 - O! Aż tak mnie chwalisz?

 - Nie przyzwyczajaj się.

Tak, zdecydowanie czuje do niego więcej niż powinienem. Głupi Amor, głupi…

 - Leci samolocik… - zobaczyłem widelec przed moją twarzą.

 - Co ty… - nie zdążyłem dokończyć, bo wpakował mi jedzenie do ust.

 - Znowu się zamyśliłeś, więc widząc, że zaraz ci wystygnie postanowiłem cię nakarmić.

Przełknąłem głośno ślinę. Rano moja wyobraźnia z pewnością pracuje bez ograniczeń.

 - Najpierw chciałem je zjeść, ale znaj moje dobre serce. – Cmoknął mnie w powietrzu.

No, nie rób tak!!!

 - Oj, jakiś ty łaskawy.

Szybko wszystko z mojego talerza zniknęło (dzięki mnie) i przepraszając pobiegłem do łazienki. Oblałem twarz zimną wodą i zerknąłem na swoje odbicie w lustrze. A gdybym mu powiedział…? NIE! Przynajmniej jest moim przyjacielem.

 - Tylko nie myśl tyle! – usłyszałem go zaraz za drzwiami.

 - Ciekawe co byś zrobił gdybym nie myślał?

 - Uciekłbym? – zaśmiał się.

Oczami wyobraźni już widziałem te dołeczki na policzkach. Tak naprawdę to wcześniej nie rozumiałem co się tak w nich ludziom podoba póki nie zobaczyłem najpiękniejszego uśmiechu pod słońcem i jeszcze dalej.

Wyszedłem, wziąłem swoje ubrania i wróciłem się umyć. Gotowy poszedłem do pokoju.

 - Idziemy gdzieś? Zobacz jaka ładna pogoda – wskazał na okno.

 - A później na pizze, bo nie umiem gotować.

 - Czemu nie? To chodź.

Poszliśmy do parku. Romantycznie, prawda? Ale gdy tylko z przyjacielem to już tak fajnie nie jest.

 - Nie myśl!!! – wydarł mi się do ucha.

 - C-co? A… Mam pytanie... MÓGŁBYŚ NIE WRZESZCZEĆ, BO OGŁUCHNĘ?! – również krzyknąłem.

Przy okazji zwróciłem na siebie uwagę kilku miłych, starszych pań plotkujących o wszystkich tylko nie o sobie.

 - Kto to mówi? Chociaż mówi jest LEKKO przesadzone.

Prychnąłem.

Po dwóch godzinach bez celowego łażenia w tą i z powrotem poszliśmy do mojej ulubionej pizzerii. Prawie jak randka? Tylko to pierwsze słowo wszystko niszczy.

 - Jaką wybierasz? – zerknąłem na kartę.

 - Byle bez ananasa i owoców morza.

 - To może tą? – wskazałem na jedna z propozycji.

 - Czemu nie? – uśmiechnął się. – Tylko… ja nie mam przy sobie kasy i oddam…

 - Nie wygłupiaj się. Zapłacę – wtrąciłem się.

Chociaż tak mogłem się poczuć jakby to jednak była randka.

 - Jak wolisz – wzruszył ramionami i poszedł zająć miejsca.  

Zamówiłem dwie małe pizze i rozejrzałem się w poszukiwaniu chłopaka. Znalazłem go i poszedłem tam.

Po dwudziestu minutach przyszedł nasz obiad. Zjedliśmy co chwilę się śmiejąc i zwracając na siebie uwagę większości ludzi.

Wróciliśmy do domu i oczywiście zaraz dorwaliśmy komputer. Na Skype zadzwonił do mnie od razu Michał.

 - Powinienem chyba się wylogować za każdym razem kiedy nie korzystam z niego – westchnąłem.

 - Ej no, odbierz! Nie gadałem z nim po tej DZIWNEJ sytuacji na przystanku.

 - Robię to na twoją odpowiedzialność – zaznaczyłem i kliknąłem zieloną słuchawkę.

 ~ Hej! Dawno nie… - chłopak urwał widząc Marka obok mnie.

 - Cześć! – Jakby nigdy nic pomachał mu.

 ~ Cześć… To ja może nie będę przeszkadzać.

 - Ej! Słodziaku! – Zaśmiał się. – Nie no, a tak serio to chciałem cię przeprosić. Miałem gorszy dzień i nienawidzę jak ktoś myli mnie z dziewczyną.

 ~ Sorry – podrapał się po karku zdenerwowany. – Nie chciałem przecież…

 - Spoko. – Zrobił swoją najsłodszą minkę na jaką go stać. Szybko odwróciłem wzrok żeby się na niego nie zapatrzeć.

 ~ Z drugiej strony to musiałem z siebie zrobić idiotę kiedy pytałem cię o długowłosą ślicznotkę z czekoladowymi oczami… nie, to ostatnie to ty powiedziałeś – zwrócił się do mnie.

 - Serio? – Odwrócił się w moją stronę.

 ~ No mówię! Tak powiedział.

 - Chciałem ci to jakoś zobrazować – wywróciłem oczami, ale w duchu bałem się.

 - Słodko – uśmiechnął się.

Na szczęście obaj wdali się w jakaś rozmowę i nie zwracali na mnie uwagi. W życiu nie pomyślałbym, że tak się dogadają. Przynajmniej Michał miał kogoś kto albo świetnie udawał albo serio był zainteresowany tymi opowieściami o Julce.