Nie przestanę cię kochać (część 1) - Rozdział 5.

Rozdział 5.

Po obiedzie pojechali, a ja pomogłem posprzątać mamie jak przykładny synek.

 - Skąd ty go wziąłeś? – spytała.

 - O co ci chodzi… - przestraszyłem się, że może go nie lubić.

 - Taki fajny chłopak.

 - Aaa! – odetchnąłem z ulgą. – No przecież mówiliśmy ci: pomogłem mu kiedyś i tak to się zaczęło.

 - A trochę dokładniej można?

 - Nie można? – nie powiem jej, że płakał i miał myśli samobójcze. Ba! Dalej ma.

 - Ukrywacie coś?

Westchnąłem.

 - To nie tak… po prostu nie wiem czy mogę mówić o jaki problem chodzi. Zrozum.

 - Jak długo się znacie? Ciągle mi to nie daje spokoju. Pokusiłabym się nawet o stwierdzenie, że od poniedziałku, ale to trochę dziwne. Tak byście się zżyli po trzech dniach?

 - No… masz rację. Znamy się kila dni.

 - Ooo… To musi być prawdziwa przyjaźń.

 - Mamo, wiesz dobrze, że u mnie nie łatwo awansować na pozom przyjaciel.

­ - A jednak jemu się udało pierwszego dnia. Nie oszukuj mnie. Widzę, lubisz go. On zresztą ciebie też. Czasami dziwnie się zachowuje gdy ojciec coś palnie, ale zaraz znowu robi się wesoły.

 - Ta… znowu wszystko wiesz?

Cmoknęła mnie w policzek i wysłała sprawdzić czy już jadą. Akurat w tym samym momencie drzwi się otworzyły i wszedł tata z Markiem, który miał na plecach wypchany plecak. Jak ten suwak to przeżył???

 - Co ty tam masz??? To jedna noc…

 - Wiem. Wziąłem kilka najpotrzebniejszych rzeczy.

 - Kilka??? Nie wiem jakim cudem to jeszcze nie pękło.

 - Nie znasz moich możliwości w kategorii pakowanie się – wyszczerzył się i poszedł do mojego pokoju.

Podążyłem za nim. Położył się na łóżku tak, że nogi miał poza materacem, zamknął oczy i uśmiechał się.

 - Dziękuję.

 - Nie ma sprawy. – Zerknąłem na bagaż kolegi. – Bardziej rzucającego się w oczy odcieniu pomarańczowego nie było?

 - Nie, szkoda. – Usiadł. – Dobra to ja mogę spać… z salonu twój tata by mnie wyrzucił, pytałem. Więc…

 - Co ty gadasz? Śpisz w moim łóżku. Jak ci przeszkadza moja obecność to mogę wynieść się na dywan.

 - Jak MI przeszkadza???

 - No…

 - Nie miałbyś pretensji, że musisz spać  tym samym łóżku z pedałem? – ostatnie słowo powiedział bardzo cicho.

 - Ile razy mam ci powtarzać, że twoja orientacja nie jest dla mnie ważna?

 - Inni by nawet w tym samym pokoju spać nie mogli. Jeszcze cię zgwałcę – puścił mi oczko.

 - Ta… jesteś za drobny – zaśmiałem się. – Zresztą nawet jakbyś był napakowanym mięśniakiem to wiem, że byś tego nie zrobił.

 - Aż tak mi ufasz? – zrobił minę, która nie wróżyła nic dobrego. – Za bardzo cię polubiłem, żeby zrażać cię do siebie, bo bym ci udowodnił, że się mylisz.

 - Czyżby? – Podszedłem bliżej i pochyliłem się. – Miło wiedzieć.

 - Tylko nie myśl, iż zostaniemy wielkimi BFF – prychnął.

 - Oj, uwierz, że u mnie na status przyjaciel trzeba sobie zasłużyć. – Nachyliłem się jeszcze bliżej.

 - A gdybym cię pocałował? Jesteś dość blisko.

 - Waśnie się zastanawiałem czy zadasz to pytanie – wyszczerzyłem się. – Nie bałbyś się zaryzykować?

 - Bo ja wiem… - odchylił się i znowu leżał.

 - Podobam ci się? Skoro przychodzi ci do głowy coś takiego… - I tak znowu zacząłem się zbliżać

 - Pff… nie przeceniaj się. – Wystawił język.

 - A gdybym to ja ciebie pocałował? – opierałem się na łokciach, które były po bokach jego głowy.

 - Tak na ciebie działam, że zadajesz takie pytania?

 - Czyli przyznajesz! – Podniosłem się.

 - Ej! Nie!

 - Oj, czy ja słyszę, że już nie jesteś taki pewny siebie?

Rzucił we mnie poduszką.

 - Nie zaprzeczysz? – Odłożyłem ją na miejsce.

 - Czy ty zdajesz sobie sprawę o czym my gadamy? – znowu był spokojny.

 - Te twoje nagłe zmiany nastroju są przerażające.

 - Dobrze wiedzieć. – Podniósł się.

 - To zrobimy tak: idź się umyć, później ja, a w między czasie znajdę jakiś fajny film.

 - OK. – Wziął swoje rzeczy. – Tak wcześnie?

 - Mhm… mama później zajmuje ją na prawie godzinę. – Włączyłem komputer. – Co puścić?

 - Porno gejowskie? – zaśmiał się.

 - Lepiej nie, bo nie chcę sprzątać pozostałości po tobie.

 - Pff… ja nie poniżam się to tego.

 - Dobrze wiedzieć. – Włączyłem Internet. – To co lubisz?

 - Tylko nie horror resztę jakoś przeżyję.

 - Boisz się? – wyszczerzyłem się.

 - Nie! Ale… to jest zbyt klasyczne na wieczory.

 - Jak wolisz – wzruszyłem ramionami. – Co my tu mamy…