Nie przestanę cię kochać (część 1) - Rozdział 2.

Rozdział 2.

Przyszliśmy do mojego mieszkania odprowadzeni wzrokiem wścibskiej sąsiadki.

 - Cześć! Przyprowadziłem kolegę – krzyknąłem w pusta przestrzeń.

 - Och. Dobrze – wyjrzała z kuchni mama – właśnie kończę gołąbki.

 - Serio??? Wiesz, że jesteś najlepsza?

 - Codziennie przed obiadem mi to przypominasz. – Uśmiechnęła się i kontynuowała obiad.

 - Chodź – zaciągnąłem chłopaka do pokoju naprzeciwko wejścia.

Rozejrzał się.

 - Usiądź – wskazałem fotel. – Co by ci dać… - zastanawiałem się na głos.

 - Byle ładne.

 - Jesteś w samej piżamie i będziesz mi tu wybrzydzać?

 - Przynajmniej jest ładna.

 - I różowa – mruknąłem pod nosem.

 - Jak przystało na…

 - Zamknij się – zdenerwował mnie. – Nie musisz się tak ubierać.

 - Ale mi się podoba – wzruszył ramionami. – Przez to mam więcej problemów, lecz nie zmienię stylu dla świętego spokoju. Zresztą i tak wyglądam jak baba, więc nie wiele by to zmieniło.

 - Eh… dobra zrobimy tak: ty coś wybierz i kiedyś mi oddasz. Idę pomóc rodzicom.

 - Jasne. Co my tu mamy… - podszedł do szafy.

Rozłożyłem sztućce na stole i poszedłem po Marka.

Otworzyłem drzwi i zaniemówiłem. Wpatrywałem się w niego nie mogąc nic zrobić. Był bez bluzki. Znaczy właśnie ją zakładał. Odwrócony był tyłem do mnie. Lecz to co mnie tak zaskoczyło to liczne siniaki. Świeże i stare. Zerknął przez ramię i mnie zobaczył.

 - Długo się tak na mnie gapisz?

 - Właśnie wszedłem… kto ci to zrobił??? Ci z domu dziecka?

 - Ale co? – udawał, że nie wie o czym ja mówię.

Podszedłem do niego i podwinąłem jego koszulkę, właściwie to moją.

 - To – wskazałem na posiniaczone ciało.

Z bliska wyglądały jeszcze straszniej.

 - Bywało gorzej – mruknął.

 - SŁUCHAM??? Nie ruszaj się stąd.

Wybiegłem z pokoju do łazienki. Dopadłem pudełko z lekami. Wyciągnąłem maść na tego typu urazy i wróciłem.

 - Zdejmij – rozkazałem.

 - Po co?

Westchnąłem i sam z niego ściągnąłem bluzkę. Na szczęście była dużo za duża.

 - Ej! Co ty robisz?! – Wyrwał mi materiał z rąk.

 - Połóż się – wskazałem łóżko.

 - A jak nie?

 - Nie denerwuj mnie… jak tego nie zrobisz to wskakuj w swoją piżamę i wracaj do siebie bez gołąbków.

 - Ale… - przestraszył się. – Ale ja uwielbiam je.

 - Więc?

 - Eh… - Spełnił moje polecenie.

Usiadłem obok niego i zacząłem smarować mu plecy. Kiedy skończyłem poleciłem:

 - Odwróć się.

Bez słowa sprzeciwu zrobił to o co o prosiłem. Kiedy skończyłem wstałem i uśmiechnąłem się.

 - Uważaj na siebie. Ubieraj się i chodź na obiad. – Udałem się do wyjścia.

 - Marcin…

 - No? – Odwróciłem się.

 - Dziękuję – wyglądał na zawstydzonego. – Źle o tobie myślałem. Przepraszam.

Żałuj, że nie widzisz jak teraz uroczo wyglądasz. Ten chłopak to sama słodycz.

 - Spoko, rozumiem. Idziesz?

 - Już! – Wyszczerzył się. – Gołąbki, nadchodzę!

Zaśmiałem się i poszliśmy do kuchni. Usiadłem obok gościa.

 - Dzień dobry! – przywitał się.

 - Witaj… - zaczął ojciec.

 - Marek – dokończył.

 - Ach. Marcin nigdy o tobie nie wspominał – wtrąciła się matka.

 - Nie znamy się długo – odpowiedziałem za niego.

 - Podaj talerz. Nałożę ci.

 - Proszę – uśmiechnął się.

W tym momencie w ogóle nie przypominał tamtego zakompleksionego chłopaka. Dziwiłem się jak w ciągu chwili się zmienił.

 - Uważaj. Znając moją rodzinkę zaraz zasypią cię tysiącem pytań – szepnąłem.

 - Nie ma sprawy. Dziękuję – wziął swoja porcję.

 - Jak się poznaliście? – zaczęła kobieta.

Spojrzał na mnie jakoś dziwnie.

 - Pomógł mi kiedy byłem w trudnej sytuacji – spokojnie powiedział.

 - Tak, Marcin to dobry chłopak. Podaj talerz – ostatnie słowa skierowała do mnie.

 - Już – wręczyłem naczynie.

 - Ile masz lat? – tym razem spytał ojciec.

 - W tym roku kończę 16.

 - To tak jak nasz synek – uśmiechnęła się mama. – Trzymaj – podała obiad.

 - Dzięki.

 - Kochanie… - od razu tata, wiedział o co chodzi.

Dała również mu i sobie. Usiadła przy stole.

 - Rodzice wiedzą, że tu jesteś? – dopytywała.

 - Yy… to raczej nie możliwe – posmutniał. – Mieszkam w domu dziecka.

 - Oj. Przepraszam.

 - Nic nie szkodzi. – Zmusił się do delikatnego uśmiechu.

 - Śliczny kolor włosów. Naturalny? – Wzięła do ręki kilka pasm z grzywki chłopaka.

 - Tak, podoba się pani? - zdziwił się. - Mi niekoniecznie. Nie wiem jak go nazwać. Ani blond, ani rude.

 - Żartujesz? Są piękne. I jakie zadbane. – W końcu zabrała dłoń.

 - Dziękuję.  

 - Moja żona jest fryzjerką – powiedział tata.

 - I dlatego się znam – dodała.

 - Pyszne. Myślałem, że kucharką. – Skończył swoja porcje.

 - O, jakiś ty kochany. – Wzięła nasze talerze.

 - Musiałeś się bardzo wdać w mamę – zauważył ojciec.

Z jego twarzy zniknął uśmiech.

 - Ta…

 - Oj. Kochanie nie przejmuj się – zauważyła jego zmianę nastroju. – Przemek, myśl co mówisz!

 - Nic się nie stało… - Marek próbował ją uspokoić.

 - Przepraszam. Chciałem powiedzieć, że masz takie delikatne rysy – tata próbował się bronić.

 - Zauważyłem – powiedział oschle chłopak. – Dzień w dzień w to widzę.

 - Nie martw się. Jesteś śliczny. – Uśmiechnęła się mama.

 - Ta…

Po chwili milczenia niepewnie zerknął na moich rodziców.

 - Przepraszam. Ja… nie jestem zadowolony z tego jak wyglądam. Jestem zbyt… dziewczęcy.

 - Coś ty! – zaprzeczyła kobieta. – Może troszkę. Ale jesteś naprawdę uroczy. Dla nastolatka może to nie jest komplement, lecz to do razu nasuwa mi się na myśl.

 - Marcin też tak powiedział. – Zerknął na mnie.

 - Widzisz? – uśmiechnęła się.

 - Która… - spojrzał na zegarek na ścianie. – O nie! Przepraszam, ale muszę już iść.

 - Podwieźć cię? – spytał ojciec. – Od razu mówię, że to nie kłopot.

 - Yy… No dobrze. Dziękuję.

 - Nie ma sprawy. Chodź.  – Wstał od stołu.

Marek zrobił to samo, lecz poszedł ze mną jeszcze do pokoju. Podałem mu jego piżamę i wyciągnąłem jakąś kurtkę, w której nie lubiłem chodzić. Co ona tu jeszcze robi???

 - To akurat możesz zabrać nawet na zawsze – wskazałem rzecz.

 - Nie w moim stylu… może ktoś inny będzie chciał – uśmiechnął się.

 - Pa – pożegnałem się.

 - Pa… Ej! Jak mam ci oddać te ubrania?

 - Em… jutro będziesz tam gdzie dzisiaj?

 - Dobra. Do jutra – pomachał. – Naprawdę dziękuję.

Wyszedł, a ja powróciłem myślami do jego siniaków. Jak oni mogli mu to zrobić?! I nikt tego nie zauważył??? To absurd…