Nie przestanę cię kochać (część 1) - Rozdział 4.

Rozdział 4.

Naprawdę się bałem o niego. Miałem nadzieję, że spotkam go znowu na przystanku i pojedziemy do mnie. To byłby trzeci dzień z rzędu, a już był to główny powód, abym chodził do szkoły.

Przyszedłem na miejsce. Odłożyłem plecak na ławkę i poszedłem za przystanek. Na szczęście siedział tam skulony. Potrząsnąłem jego ramieniem. Podniósł głowę i uśmiechnął się. Widziałem, że sztucznie, lecz nie komentowałem tego.

 - Jesteś cały? – Usiadłem obok.

 - Mhm… - Przygryzł delikatnie wargę.

O co chodzi? Zastanawiałem się, ale nie chciałem naciskać.

Zamknął oczy i oparł głowę o ścianę.

 - Tak pomyślałem… mógłbym dziś spać u ciebie? Wziąłbym tylko swoje ciuchy.

Nie wiedziałem co powiedzieć. Milczałem, aż przyszło mi do głowy pytanie:

 - Chodzisz do szkoły?

 - Tak.

Był zbyt spokojny. On albo się ciągle śmiał albo płakał i krzyczał na przemian.

Po chwili milczenia odezwał się.

 - Jeśli nie to po prostu powiedz.

 - Nie o to chodzi. Zaskoczyłeś mnie.

 - Boisz się spać w jednym mieszkaniu z ciotą? Wystarczy powiedzieć, że się mną brzydzisz.

 - Nie! Bardzo cię lubię. – Uchylił jedną powiekę i zerknął na mnie. – W tym całym domu dziecka… pozwolili ci?

 - To nie byłby pierwszy raz kiedy uciekam, ale tak, powiedziałem.

 - Serio?

 - Mhm… czasami za bardzo się bałem. – Westchnął. – To jak?

 - Rodzice raczej się zgodzą… a mógłbym tam nie wchodzić?

 - Do bidula? Jasne, mogę wiedzieć dlaczego?

Ten spokój był… delikatnie mówiąc dziwny. Oczywiście w jego wykonaniu, bo tak to jest dla mnie coś w miarę normalnego.

 - Ci… jak – im - tam mogliby mnie zobaczyć. Nie to, że się ich boję, ale nie byłbym wiarygodny gdybym musiał znowu ich zmylić.

 - Ta… a dlaczego pytałeś o budę?

Westchnąłem.

 - Bo za każdym razem ty już jesteś, od tygodnia, a ja tu idę zaraz po zajęciach. To trochę dziwne.

 - Autobus.

 - Co? A… - Zamknąłem oczy i oprałem się o ścianę. - AUTOBUS???

Wystrzeliłem jak z procy ciągnąc za sobą kolegę. Prawie plecaka zapomniałem. Usiadłem i wybuchnąłem niepohamowanym śmiechem.

 - Ty masz jakiś radar? – Złapałem się za bolący ze śmiechu brzuch.

 - Kto wie? – Uśmiechnął  się.

Przyjechaliśmy na miejsce i popędziliśmy na górę.

 - Czy to są… NALEŚNIKI? – wyszczerzył się chłopak.

 - Tak! – odkrzyknęła mama. – Z serem, brzoskwiniami i rodzynkami.

 - Kocham panią. – Wpadł do kuchni.

 - Ha, ha, ha!

 - I co my tu mamy dzisiaj…? – zaczął tata.

Wszedłem do pomieszczenia. Szczerze mówiąc to sam nie wiedziałem jak się ubrał. Miał się dziś ubrać jeszcze dziwniej.

Zilustrowałem go od stup do głów. Miał czerwone, obcisłe spodnie z dziurami, czarny pasek wysadzany ćwiekami, czy jak to się tam nazywa, białą bluzkę z krótkim rękawem postrzępioną na końcach z nieokreślonymi bazgrołami w różnych odcieniach niebieskiego i żółtego i, tak żeby do niczego nie pasowały, różowe skarpetki. Na rękach miał mnóstwo kolorowych bransoletek również z ćwiekami, a na szyi srebrny wisiorek z znakiem nieskończoności.

 - Nie miałem czasu, żeby znaleźć coś na tyle innego, ale widząc po pana minie to chyba wystarczy.

  -Ha, ha, ha! Jesteś zdrowo pieprznięty – zaczęli się śmiać.

 - Przemek! Jak ty mówisz przy nich!

 - Monika, skarbie, ty myślisz, że oni gorszych słów nie słyszeli?

 - Eh… jak ja z tobą wytrzymuję?

 - To proste: kochasz mnie. – Przyciągnął ja za łokieć i cmoknął w usta.

Uśmiechnąłem się.

 - Smacznego – podała na stół wielki talerz naleśników.

 - Mm! Pyszne. – Oblizał się chłopak, kiedy skończył pierwszego.

 - Ha, ha, ha! Oni cie tam nie karmią czy co? Zawsze tu jesz jakbyś pierwszy raz miał w ustach jedzenie – tata nie mógł się powstrzymać.

 - Przepraszam. Zawsze miałem wielki apetyt, a do tego pani tak gotuje, że czuję się jak w niebie. – Sięgnął po kolejnego.

 - Dziękuję – uśmiechnęła się mama.

 - Słuchajcie mam, a właściwie to mamy, do was sprawę… - zacząłem.

 - Zgodziłeś się? – nigdy nie widziałem, żeby był tak szczęśliwy.

 - No przecież ci mówiłem, że po prostu mnie zaskoczyłeś. Więc: czy Marek mógłby dziś u nas spać?

 - O… - zdziwili się.

 - Jasne! – wyszczerzył się ojciec.

 - A możesz? – spytała matka.

 - Tak. Tylko mógłby pan ze mną jechać po moje rzeczy, bo nie byłem pewny czy się państwo zgodzicie i żeby przekazać, że zobowiązuje się pan do opieki mną przez ten czas czy coś takiego…

 - Nie ma sprawy młody. To skończymy i mogę jechać.

 - Dziękuję – uśmiechnął się. – A co do obiadu… niech mnie pani adoptuje! – chichotał.

Na początku zdziwiła się, ale gdy zrozumiała, że żartuje również zaczęła się śmiać.