Nie przestanę cię kochać (część 1) - Rozdział 12.

Rozdział 12.

Tradycyjnie pędziłem na przystanek ciesząc się, że znowu spotkam tą dziwną, kolorową osobę.

 - He… - zatkało mnie – ...ej.

 - Ładnie? Sam proponowałeś! – Piękny uśmiech pojawił się spod CZERWONEJ grzywki.

 - Wow… - To on może wyglądać lepiej?

 - I?! No powiedz coś!

 - Co się tak przejmujesz moją opinią?

 - A żebyś wiedział! Podoba ci się czy nie? Nie wytrzymam tego stresu.

 - No wiesz… - Mina mu zrzedła. – Ha, ha, ha! Świetnie.

 - Serio? – Od razu kąciki ust skierowały się do góry. – Mi też się podoba.

 - Pośpieszyłeś się.

 - Wiem, wiem… Słuchaj! Już za kilka dni się przeprowadzam!

 - Jak to? – O nie… - Przecież procedury adopcyjne trwają długo.

 - Oj, no nie na stałe. Postanowili, iż na tydzień abym się zaklimatyzował czy coś. Nie martw się! – dostrzegł, że nie pajam takim entuzjazmem jak on.

 - Jasne – westchnąłem.

 - Uśmiech, please!

Spełniłem jego prośbę.

 - A teraz szczery. – Pokręcił głową. – Ja również nie wiem jak zareagują na moja propozycję, ale mogę ich trochę zaszantażować. To w końcu ode mnie zależy w dużym stopniu czy zostaną moimi rodzicami.

 - Uważaj, bo wybiorą innego nastolatka. Co prawda nie takiego, gdyż taki jak ty to zdarza się jeden na… Ziemię? Nie wiem jak jest w kosmosie wśród twojej rodzinki.

 - Pff… - mimo wszystko nie mógł się powstrzymać od śmiechu. – Na Marsie nie widziałem nikogo podobnego.

 - No widzisz? Nawet tam nie znajdą drugiego takiego jak ty.

 - Jestem wyjątkowy! Powinni się o mnie bić jak o towar luksusowy!

 - Towar? No nie wiem czy to odpowiednie określenie.

 - Za bardzo z dziwką się kojarzy? Lepiej nie…

Pokręciłem głową i wskazałem na pojazd jadący w naszym kierunku.

 - Autobus.

 - Co ty nie powiesz? A nie statek UFO?

Śmiejąc się wsiedliśmy do środka.

 - Ciekawe jak zareaguje tata na widok twojego koloru włosów.

 - Ha, ha, ha! No nie pomyślałem nawet. Ciągle komentuje mój strój, a teraz dojdzie fryzura… Jaki ja jestem dla niego miły! Daje mu tyle tematów.

 - A żebyś wiedział.

Wysiedliśmy i poszliśmy do mnie.

 - Panie przodem – przepuściłem go.

Zmierzył mnie wzrokiem mówiącym jedno – ZGINIESZ!

Starałem się jak najbardziej upodobnić do aniołka. Westchnął i otworzył drzwi. Prawie wbiegliśmy do kuchni czując zapachy na korytarzu.

 - Lasagne?!

 - Mhm – uśmiechnęła  się mama.

 - MAREK??? Co ty… jak miałeś problemy w pomalowaniu pokoju to mogłeś powiedzieć, pomógłbym ci.

 - powiedział tata.

 - Ale o co chodzi? – spytał niewinnie.

 - Ubrudziłeś sobie grzywkę farbą – zaśmiał się. – Myślałem, że niczym mnie już nie zdziwisz.

 - Naprawdę? Ja? No jak pan mógł – oburzył się chłopak.

 - Ha, ha, ha! Siadajcie chłopcy.

 - Proszę – dostałem przed sobą spory talerz makaronu z sosem.

 - Mamo, jesteś najlepsza! – Szczerzyłem się do obiadu jak głupi.

 - Nie wiedziałam – zaśmiała się. – Smacznego.

Z pełnymi brzuchami poszliśmy do pokoju. Rzuciłem się na łóżko.

 - Nie mógłbym w najbliższym czasie u ciebie nocować? – Położył się obok mnie.

 - Co się stało??? – Od razu się podniosłem.

 - Ha, ha, ha! Nic. Ja tylko chciałem zostać dłużej.

 - Nie strasz mnie! – Położyłem rękę na piersi. – Zawału bym dostał.

 - Serce jest po drugiej stronie – uśmiechnął się wrednie.

Szybko się poprawiłem.

I co powiedzieć? Tak? Nie wytrzymam z nim w jednym łóżku. Nie? Ale chcę.

 - Dobra. – Będę tego żałować.

 - Super!

Gadaliśmy długo nawet nie zauważywszy, która godzina.

 - Ej! Nie musisz iść?

 - Przecież mam… Kurwa! Autobus mi uciekł. Poproszę twojego tatę.

 - Mhm… Mówiłem ci, że ja dla mnie wyglądasz za słodko na przekleństwa?

 - Coś mi się obiło o uszy. A ja, że nie jestem słodki?

 - Coś mi się obiło o uszy – wyszczerzyłem się.

 - To dobrze… Co byś zrobił gdybym wyznał ci miłość? – zachował powagę i śmiałem sadzić, iż nie żartuje.

 - Ja… Ale… Przecież… - nie umiałem skleić porządnego zdania.

 - No – ponaglał.

 - To zależy, czy mówiłbyś prawdę i jaki rodzaj. Powiedziałeś już, że mnie kochasz, ale raczej nie w taki sposób.

 - Matko! Jak się przestraszyłeś. – Dostał ataku śmiechu.

 - Zamorduję cię! – Rzuciłem się na niego i tarzaliśmy się.

Po chwili znieruchomiałem, zdając sobie sprawę w jakim byłem położeniu: siedziałem okrakiem na jego udach i trzymałem mu ręce nad głową pochylając się nisko. Znieruchomiałem.

Po chwili ciszy Marek się wtrącił.

 - Marcin… nie żebym się skarżył, ale jesteś trochę ciężki.

Momentalnie się ocknąłem i wstałem.

 - Ta… to cześć.

 - Wyganiasz mnie?

 - Nie, ale jest późno. Do jutra.

 - Pa… - Niepewnie wyszedł. – Proszę pana! Mógłby pan….

Jestem idiotą!!!