Głęboka rana - Rozdział 8.

Rozdział 8.

Spotykamy się już miesiąc. Nadal nie umiałem pozwolić mu na coś więcej. Mi też było z tym źle, ale nie potrafiłem się przemóc.

Zakochałem się po uszy. Ciągle o nim myślałem, Wystarczyła chwila i już za nim tęskniłem. Wcześniej się śmiałem i nie rozumiałem takich ludzi, a teraz… marzę, żeby wpić się w te piękne usta, zobaczyć cudowny uśmiech, wesołe oczy i słuchać zawsze optymistycznego głosu.

 - Cześć ko… Maciek! – a’ propos Aniołka…

Pobiegłem i przekręciłem kluczyk. Ledwo wszedł, a ja rzuciłem mu się na szuję.

 - O… Widzę, że tęskniłeś – Uśmiechnął się.

Jedną ręką sięgnął do klamki i zamknął drzwi. Przejechał kciukiem po moich ustach i zaraz zastąpił go swoimi. Po chwili niechętnie się odsunąłem i położyłem na łóżku.

 - Bardzo. – Przesunąłem się, aby zrobić mu miejsce. – Co tam masz? – dostrzegłem kopertę.

 - Niespodziankę.

Podał mi ją, a ja szybko otworzyłem z radością i zaciekawieniem jak dziecko dostające wielki prezent.

Były tam dwa bilety. Przeczytałem na co są.

 - Naprawdę? Czy to na koncert…

 - Tak – przerwał. – Wszystko zaplanowałem i zapisałem na kartce. Nie schowałem?

 - Nie. – Na wszelki wypadek przejrzałem jeszcze raz.

 - Zapomniałem… - Sięgnął do kieszeni spodni i wyciągnął ją. – Więc tak: jutro o 7⁰⁰ przychodzę po ciebie i idziemy na przystanek, autobus jest o 7¹⁰, jedziemy ok. 15 minut, później pociągiem około 3 godziny. Na miejscu zatrzymamy się na noc w hotelu; zarezerwowałem już pokój. Przejdziemy się trochę po mieście, a o 16⁰⁰ zaczyna się koncert. Następnego dnia o 12⁰⁰ powrót. Co ty na to?

 - O… wszystko zaplanowane? Mi się podoba. – Oparłem głowę na klatce piersiowej chłopaka.

 - To dobrze. – Przeczesywał moje krótkie włosy palcami. – Tylko zaczynam mieć wątpliwości co do wspólnego pokoju – ściszył głos.

Szturchnąłem go w żebra.

 - Ej! – mimo to się zaśmiałem. – A tak właściwie to co mam zabrać?

 - Najpotrzebniejsze rzeczy, to tylko jedna noc.

 - Mhm. Dzięki. – Podciągnąłem się i cmoknąłem w usta.

 - Dla ciebie wszystko. – Uśmiechnął się. – Kocham cię.

Zaniemówiłem. Niby widziałem, że mu na mnie zależy i jak na mnie patrzy, ale nie spodziewałem się takiego wyznania.

 - Maciek…? Coś nie tak?

 - Nie.

Przytuliłem go mocniej i wsłuchiwałem się w bicie anielskiego serca.

 - Nie mogę się doczekać. Cały czas razem, koncert itd. – rozmarzyłem się.

 - Ja też.