Nie przestanę cię kochać (część 2) - Rozdział 17.

Rozdział 17.

Miesiąc później…

Wiktoria wyjechała na obóz, Kubuś do moich rodziców, Krzysiek znowu nocował u Łukasza, więc zostaliśmy z Markiem sami. Sami ostatniego dnia przed jego trasą. Jutro z samego rana wyrusza. Przez to nie mogłem spać i o dziwo obudziłem się wcześniej od mojego kochania. Lubiłem obserwować go jak śpi, także nie zamierzałem się jeszcze choćby trochę ruszyć z obawy przed obudzeniem go. Mojego skarbu, którego tak mam szansę widzieć znowu dopiero za trzy i pół miesiąca…

 - Długo się na mnie tak gapisz? – spytał, ziewając.

Cmoknąłem go w usta, rozbawiony. On był taki uroczy… Dobrze, że nie powiedziałem tego na głos!

 - Nie wiem. Jesteśmy sami to może…

Zaraz się ożywił i nim zdążyłem dokończyć popchnął mnie na plecy i usiadł na moich nogach.

 - Serio?

 - No… - potwierdziłem zaniepokojony.

 - To się dobrze składa… Ponieważ nie mam zamiaru cię wypuszczać z sypialni przez najbliższe kilkanaście godzin…

Pochylił się, ale ja wykorzystałem moment zaskoczenia i zamieniłem nasze miejsca.

 - Wiesz… Ja w zasadzie to liczyłem na spędzenie wspólnego czasu sam na sam, ale… w trochę inny sposób. Przez najbliższy czas nie będziemy mieli okazji.

Przejechał ręką po moim ramieniu i zagryzł dolną wargę, uśmiechając się.

 - Na sex również.

Przełknąłem głośno ślinę.

 - Dlaczego to słowo w twoich ustach brzmi tak…

Polizałem go po policzku i wstałem.

 - Ej!

Chwyciłem go za rękę i pociągnąłem w stronę kuchni. Usiadł na blacie, nadal będąc w fioletowej piżamce w misie. Ja w sumie miałem na sobie tylko bokserki, więc…

Zacząłem przygotowywać jego ulubione naleśniki, co chwilę zerkając w stronę mojego kosmity.

 - Chyba zamkną mnie za pedofilię.

 - CO? – Zaskoczony oderwał się od słoika nutelli.

Zaśmiałem się i zdjąłem pierwszy placek.

 - Wyglądasz tak słodko i dziecinnie, a mimo to mam wielką ochotę cię zerżnąć na tym blacie. To chyba nie świadczy o mnie dobrze.

To było niesamowite jak wiele razy to on zachowywał się i mówił sprośne rzeczy, a mimo to nadal czerwienił się jak dojrzały pomidor.

 - Ekhem… Ja… Może pójdę się umyć. – Zeskoczył na podłogę.

Zatrzymałem go w drzwiach, przytulając od tyłu.

 - Moja księżniczka się zawstydziła?

Prychnął i odwrócił się przodem do mnie.

 - Nie jestem babą.

 - Wiem – wyszeptałem w jego usta. – To leć się myć, byle szybko, bo ci wystygnie.

Skinął głową z nadal porządnie rumianą twarzą i pobiegł na górę po ubrania.

Oby już wiedział, w co się ubierze…

Przygotowałem wszystko, postawiłem na stole, poszedłem się przebrać w dżinsowe spodenki oraz zieloną koszulę z krótkim rękawem, zrobiłem kawę, dla siebie czarną dla niego z mlekiem, a ten dopiero wtedy przyszedł.

 - No ile można… - zamilkłem.

Ułożył swoje miękkie włosy, teraz już się nie układały każdy w inną stronę. Miał na sobie czerwoną bluzkę z napisem w białej gwieździe AWESOME!, żółte spodenki, czarne skarpetki z uśmiechniętymi chmurkami oraz na nadgarstkach te bransoletki, które kupił, będąc ze mną na zakupach urodzinowych.

Uśmiechnął się, a na jego policzkach znowu ujrzałem te słodkie dołeczki.

 - Przepraszam. – Usiadł mi na kolanach okrakiem. – Chciałem tylko dobrze wyglądać.

 - Dobrze – parsknąłem. – Chyba zacznę wątpić, czy rzeczywiście do siebie pasujemy.

Otwarł szeroko usta zaskoczony.

 - Ale… Dlaczego?

Pogłaskałem go po policzku.

 - Jak ja będę przy tobie wyglądać? Ty taki przystojny…

Widziałem ulgę wymalowaną na jego twarzy. Trącił mój nos swoim i wtulił się w zagłębienie w szyi.

 - Pasujesz, jak nikt. Kocham cię.

 - Ja ciebie też, ale… Śniadanie zdążyło już dawno wystygnąć, to chociaż kawie na to nie pozwólmy.

Jego chichot rozległ się po kuchni.

 - Sorki. Masz jakieś plany, skoro moje łóżkowe nie wypaliły?

Odkroiłem kawałek naleśnika i po namyśle skierowałem go jednak w stronę narzeczonego.

 - Szczerze mówiąc to nie. Zjedzmy, a później coś się wymyśli.

Ukochany jednak jadł siedząc na moich nogach z ta różnicą, że usiadł bokiem, żeby mieć wygodniej. Śniadanie bardzo szybko wylądowało w naszych brzuchach, a ja do tego czasu już wymyśliłem, gdzie by go zabrać.

 - Pozmywam. Mógłbyś w tym czasie…

 - Nad jezioro – odparłem, wiedząc o co mu chodzi.

Uniósł brew do góry zaskoczony.

 - Serio? OK, tylko znowu będę musiał się przebrać…

 - Nie mów, że ci to przeszkadza – odparłem rozbawiony.

Karmelowłosy próbował zachować powagę, ale w końcu nie wytrzymał i zaczął się śmiać.

 - Idź już, naczynia zostaw mi. Tobie to więcej czasu zajmie.

Wywrócił oczami i ruszył na piętro.

Po godzinie już byliśmy w drodze. Dawno tam nie byłem i szczere ciekawiło mnie czy coś się zmieniło. Kiedyś prawie połowa brzegu była strzeżona, z piaskiem i budkami z przekąskami, a druga bardziej dzika, zarośnięta. Wolałem tamtą, bo żaden ratownik nie mówił mi co mam robić, a i ludzi było mniej. Nie mówię, że w ogóle, ale nie aż tyle.

Rozłożyliśmy ręczniki, rozebraliśmy się i wbiegliśmy do wody. Na szczęście nie było w pobliżu żadnych ludzi. Pływaliśmy, pluskaliśmy, żartowaliśmy, opalaliśmy się… Poczułem się jakbym miał kilkanaście lat mniej i było mi z tym bardzo dobrze.

Kiedy już się zaczynało ściemniać, nadal leżeliśmy na trawie, nie było słychać ani widać żadnego człekopodobnego czegoś. Gwiazdy pojawiały się na niebie, ale jak tylko zerknąłem na moją prywatną gwiazdkę to już nie potrafiłem oderwać od niego wzroku.

 - Co tak mnie obserwujesz? – spytał.

 - Jesteś piękny.

Zagryzł lekko dolną wargę, nadal patrząc na niebo.

 - Było wspaniale. Dziękuję.

Uśmiechnąłem się słysząc te słowa i przysunąłem bliżej kosmity. Uniosłem się lekko, żeby móc pocałować te słodkie usteczka. Żaden z nas nie zamknął oczu, tylko wpatrywał się w drugiego, nadając temu momentowi jeszcze bardziej intymny nastrój. W końcu niechętny odsunąłem się na te parę centymetrów, a Marek pogłaskał mnie po policzku.

 - Jesteś okropny.

 - Ja? Dlaczego? – spytałem nie rozumiejąc o co chodzi mojemu skarbowi.

 - Przez ciebie coraz trudniej będzie mi wyjechać. Będę za wami cholernie tęsknić.

Przejechałem opuszkami palców po jego boku na co zamruczał jak kotek.

 - Wracamy? W domu jeszcze się poprzytulamy na wygodnym łóżeczku.

Przyciągnął mnie do jeszcze jednego gorącego pocałunku i skinął głową.

 - Jutro muszę wstać o piątej rano, więc masz racę w końcu muszę się jeszcze wyspać.

Ubraliśmy się, spakowaliśmy i ruszyliśmy do auta.

Cóż… Że tak powiem plan Marka dotyczący snu poszedł w zapomnienie. Sam już nie wiem z czyjej bardziej winy. Wiedziałem, iż z samego rana będzie na mnie wrzeszczał, że to przeze mnie ma wory pod oczami i zasnął tylko na trzy godziny, ale warto…