Nie przestanę cię kochać (część 2) - Rozdział 15.

Rozdział 15.

Dwa tygodnie później…

Wróciłem do domu ciesząc się jak nigdy, że jeszcze tylko kilkanaście dni i wakacje. Ach ten przywilej nauczyciela…

Kilka godzin temu dostałem SMS’ a od Marka. Podobno znalazł kogoś odpowiedniego na pracę jego menadżera. Miała przyjść do nas popołudniu (znowu, jakby nie było innych miejsc, ale w sumie mi to, aż tak nie przeszkadza…).

Wiki zabrała Kubusia na plac zabaw, a Krzysiek szwenda się gdzieś z Łukaszem, więc byliśmy sami. Też chciałem wyjść, ale uparł się, że mam zostać. Cóż, zgodziłem się.

Punktualnie o szesnastej rozległ się dźwięk dzwonka. Marek poszedł otworzyć. Zaraz rozległ się pisk jakiejś dziewczyny.

 - Przepraszam, najmocniej przepraszam. Jestem pana wielką fanką i… Ekhem… Powinnam być bardziej profesjonalna… Ja… - próbowała sklecić zdanie, wchodząc do salonu z moim narzeczonym.

Była niziutka i szczuplutka, miała niewiele ponad dwadzieścia lat. Rude włosy zaplątała w kok, co chwilę wypadały z niego niesforne kosmyki, które musiała poprawiać. Dodatkowo na głowie zawiązana była czarna bandana. Uszy zdobiły wielkie kolczyki koła, a usta podkreślone czerwoną szminką. Nosiła pstrokatą bluzkę na grubych ramiączkach, odsłaniającą jej pępek, dziurawe dżinsy, a na nogach rzymianki na koturnie. Każdy paznokieć był pomalowany na inny kolor i wzór, na nadgarstkach miała kilka rzemyków. W rękach ściskała jakiś notes, długopis oraz telefon.

 - Nie szkodzi – zaśmiał się.

Uroczy rumieniec pojawił się na jej twarzy.

Zaraz mnie ujrzała i uśmiechnęła się delikatnie.

 - Vanessa. – Wyciągnęła rękę w moją stronę.

Wstałem i uścisnąłem ją.

 - Marcin.

 - No, to skoro wszyscy się znają to możemy przejść do konkretów – zarządził ukochany.

Usiadłem obok niego na kanapie, a dziewczyna na fotelu naprzeciwko.

 - Jestem w domu Marka Pająka (tak, karmelowłosy nie chciał zmieniać nazwiska na takie jak jego przybrani rodzice) – ekscytowała się po cichu. – Em… To znaczy… 

 - Czy ona nie jest urocza?

 - Jest – potwierdziłem.

 - Uznałem, że będzie idealna, bo jest jeszcze młoda i niedoświadczona, dzięki czemu nie myśli o mnie jak o pieniądzach, a człowieku.

Skinąłem głową.

Oparł się o mój bok, wciągając nogi na sofę.

 - Już wszystko ustaliliśmy, czy masz jakieś pytania, chcesz coś zmienić? – spytał.

 - N-nie! Jest dobrze. Jeszcze nie współpracowałam z żadną gwiazdą, ale zrobię wszystko co w mojej mocy, żeby pan nie żałował.

Ona serio była słodziutka.

Marek zadowolony klepnął swoje uda i wstał. Pochylił się, żeby mnie pocałować. To trwało tylko moment, sekundę, ale… Chyba zawsze będę kochać te usta.

 - To ja zaraz wracam, tylko przyniosę papierki i długopis.

 - O-czywiście… - Vaneska była czerwona jak… jej usta i włosy. Cała głowa zlała się w jedno.

 - Trochę stanowczości młoda,  bo jeszcze ci na głowę wejdzie i nie będziesz mogła sam zdecydować, czy możesz iść do łazienki  - zażartowałem.

 - No wiesz?! Wydałeś jej moje szatańskie plany! – niby się oburzył.  

Wszyscy zaczęliśmy się śmiać.

Wyszedł, a ja zostałem sam z rudą. Miała opuszczoną głowę i nerwowo bawiła się rogiem notesu.

 - No, nie stresuj się tak.

Podniosła na mnie wzrok i uśmiechnęła się nieśmiało.

 - Przepraszam.

 - Nic się nie stało, tylko mówię na przyszłość.

Marek coś długo nie wracał, ale zapewne po wczorajszym przemeblowaniu półki z wszystkim, nie może znaleźć tego co potrzebuje.

 - Już wróciliśmy! – rozległ się głos Wiktorii. – Kuba jest głodny, więc przyjechaliśmy z powrotem. I tak dobrze, że nauczyłam go w końcu jeździć na rowerze, bo… Och. – Weszła do salonu. – Dzień dobry.

 - Cześć! – Vaneska pomachała do nastolatki. – O, a kto to się tam kryje? – spytała słodziutkim głosikiem mojego synka, który zawstydzony stał w korytarzu, wychylając tylko nieśmiało głowę. Zaraz pojawił się Marek i wziął go na ręce. Razem usiedli na sofie.

 - Przywitaj się z gościem – powiedział do najmłodszego. – To jest Vanessa.

 - Mm… - zamruczał mu w bluzkę, nie podnosząc wzroku.

Zaśmiałem się i pogłaskałem go po czuprynie.

Rudowłosa przykucnęła przy dziecku, szeroko się uśmiechając.

 - Co taki nieśmiały jesteś? Taki duży chłopiec? Może chciałbyś lizaka, hm? Mam jeszcze jeden, ale myślę, że nic się nie stanie jeśli ty go zjesz.

Niepewnie na nią zerknął, a ona na mnie pytającym wzrokiem. Skinąłem głową na tak. Wstała i otworzyła notes. Do pierwszej strony miała przyklejoną słodycz w kształcie serduszka. Odkleiła i podała najmłodszemu. Zaraz usiadł prosto i rozpakował go.

 - Dzenkuę – powiedział z lizakiem w ustach.

 - Proszę. – pogłaskała go po główce.

 - Proszę przeczytać i jeśli wszystko się zgadza, podpasać tutaj – Marek wskazał na miejsce na kartce.

Tak też zrobiła i szczęśliwa oddała mu umowę.

 - Liczę, ze mnie nie zawiedziesz. – Uśmiechnął się słodko.

 - Może pan…

 - Możemy przejść w końcu na ty?

 - Em… Tak, tak, oczywiście! Możesz na mnie liczyć – poprawiła się.

Posadził Kubusia na kanapie i objął ją ramieniem.

 - A więc poznajcie moją nową panią menadżer – przedstawił ją. – A teraz, Vana, wybacz, ale muszę nakarmić tego szkraba – wskazał… na mnie.

Uniosłem brew do góry zawzięcie walcząc z kącikami moich ust.

 - Słucham?

 - Jeszcze nic nie jadłeś – wzruszył ramionami. – Wytłumacz mi jak ja to wytrzymuję – czwórka dzieci w jednym domu – westchnął.

Vanessa zaśmiała się i cmoknęła go w policzek.

 - Moim zdaniem ich kochasz, ale co ja tam wiem…?

 - Eh… Miłość to trudna sztuka… Zwłaszcza, kiedy kochasz na zabój kogoś kto ma trójkę dzieci.

 - Sam jesteś jak dziecko. – Puściłem mu oczko.

 - Naprawdę? – spytał trochę zbyt sugestywnym tonem.

Odchrząknąłem niepewnie.

 - A już kosmitą na pewno – stwierdziłem.

 - Cii, bo ktoś usłyszy!

Znowu po pokoju rozeszły się kolejne salwy śmiechu.