Nie przestanę cię kochać (część 2) - Rozdział 20.

Rozdział 20.

Późno wieczorem obudziło mnie dzwonienie telefonu. Niezadowolony sięgnąłem po komórkę i bez patrzenia odebrałem.

 - No? – mruknąłem zaspanym głosem.

 ~ Wreszcie odebrałeś! – usłyszałem głos mojego… byłego chłopaka. – Nie rozłączaj się błagam! Chciałem z tobą porozmawiać, ale tak normalnie. Mógłbyś przyjść do mnie do pracy?

Bardzo, ale to bardzo chciałem mu odmówić, lecz rozum swoje, a język swoje.

 - Tak. O której?

 ~ Dwudziesta druga?

 - Dobra. Cześć.

Rzuciłem telefon pod poduszkę i znowu zasnąłem.

Kiedy otworzyłem znowu oczy była już dziewiąta. Zerwałem się z łóżka, z łoskotem lądując na podłodze. Natychmiast się podniosłem i dopadłem moją szafę. Bardzo się starałem, żeby wybrać najlepsze ubrania, rozczesałem włosy, nałożyłem makijaż i w końcu ruszyłem w stronę klubu Neon.

Obydwaj zrobiliśmy sobie rok przerwy pomiędzy liceum a studiami. Łukasz chciał trochę dorobić, a ja… ja po prostu nie wiedziałem co chcę robić w przyszłości.

Zaparkowałem samochód przed budynkiem, który z zewnątrz aż tak nie różnił się od innych sąsiadujących. Podszedłem do wysokiego, napakowanego goryla i wyciągnąłem dowód. Uważnie mi się przyjrzał, ale w końcu odsunął się i mogłem wejść do środka. Zastanawiałem się gdzie może teraz znajdować się mój ukochany, skoro nie widziałem go za barem, w międzyczasie rozglądając się po lokalu. Jakoś nigdy wcześniej nie miałem okazji tutaj zawędrować. W końcu go ujrzałem. Stał zmieszany na końcu, a naprzeciwko… kręcąc fioletowo-czarne kudły na palcu, flirtując, opierała się bokiem o ścianę jakaś wredna suka.

Już ja jej pozwolę wyrywać cudzych…

Nagle uświadomiłem sobie, że przecież zerwałem z Łukaszem. Mimo to podszedłem bliżej, postanawiając podsłuchać ich rozmowę.

 - …mam kogoś. Ela, serio jesteś fajną dziewczyną, ale…

 - Och, daj spokój! A gdzie jest teraz ta twoja laska? – Zawsze śmiałem się, kiedy Marek się denerwował, gdy ktoś sugerował, że ten jest kobietą, ale nagle sam miałem ochotę zacisnąć swoje ręce na tej bladej szyjce i poczekać, aż cały jej zapas tlenu się skończy.

 - To nie tak… Zapomnijmy o całej sprawie i wracajmy do roboty.

Prychnęła i położyła dłonie na jego piersi, a ja w tym samym czasie planowałem kolejne sposoby tortur. Nawet nie sądziłem, że tyle jest we mnie z sadysty…

 - Elka, serio mogłabyś…

 - Nie podobam ci się? Uważasz, że jestem brzydka?

 - N-nie! To nie tak!

Zachciało mi się śmiać. On był zawsze taki dobry nie chciał nikogo skrzywdzić. To jest takie słodkie…

Odwrócił się, zapewne szukając ratunku. Od razu mnie zauważył i podbiegł w moją stronę, prawie przewracając to babsko.

 - Krzysiek! Bałem się, że nie przyjdziesz. – Mocno mnie przytulił, przez co doznałem szoku. Nigdy sam z siebie nie okazywał mi czułości, a tu nagle takie coś.

 - Jak już obiecałem, to przyszedłem.

Ujął moją twarz w dłonie, uśmiechając się szeroko. Miałem wrażenie, że zakochuję się w nim coraz bardziej.

Przerwało nam zniecierpliwione chrząknięcie. Spojrzałem na to kolorowe dziwactwo, obrzucając ją morderczym wzrokiem.

 - O, Elka! To jest właśnie mój chłopak.

Ach, za ten widok mógłbym oddać wiele. Ta złość, niedowierzanie… Miód dla moich oczu.

 - Serio sądzisz, że ci uwierzę? To tylko twój przyjaciel, którego… - urwała w momencie, kiedy go pocałowałem. Boże, jak ja za tym tęskniłem! Nic już nie miało dla mnie znaczenia, tylko mój ukochany.

Niby byliśmy z boku i raczej szanse, żeby ktokolwiek nas zauważył były dużo niższe, ale świadomość, iż ta suka nas widziała, wystarczała w zupełności.

 - Chciałeś o czymś porozmawiać? – spytałem, zagryzając wargę.

Skinął głową, a ja nie mogłem się nie uśmiechnąć, widząc te delikatne rumieńce na policzkach.

 - Chodź, usiądziemy gdzieś.

Zajęliśmy miejsce przy pustym stoliku.

 - O co chodzi? – spytałem.

Czułem się  podbudowany po spotkaniu z tamtym babskiem, ale nadal bardzo mnie bolało jego zachowanie.

 - Przepraszam za nią…

 - To raczej nie o to chodziło. Konkrety – uciąłem.

 - Wybacz. – Opuścił głowę i zaczął nerwowo bębnić w stół. – Kocham cię, bardzo. Nie chcę cię stracić, jesteś dla mnie najważniejszą osobą pod słońcem. Przepraszam za tamto. Po prostu zawsze uchodziłem za hetero i nagle związałem się z chłopakiem… Wiem, że nie powinienem cię odpychać, to na pewno było… niemiłe, ale obiecuję, że to się więcej nie powtórzy.

 - Niemiłe – prychnąłem. – Niemiłe to mogą być za małe kalesony, a nie TO! Wiesz, jak ja się czułem? Jak jakiś śmieć, który nie jest warty twojej uwagi. OK, może i tak jest, ale wolałem sądzić, że jednak jestem dla ciebie ważny i…

 - Jesteś! Wybacz, nie chciałem, żebyś się tak czuł. – Schował załamy twarz w dłonie. – Nigdy. Zawsze byłeś dla mnie ważny, a od kiedy zrozumiałem, że się w tobie zakochałem… Naprawdę nie chciałem cię skrzywdzić. Gdybym mógł cofnąć czas… Proszę, daj mi szansę się poprawić. Będę się starał być najlepszym chłopakiem, takim który zasługuje na nazwanie cię twoim. – Spojrzał na mnie tymi smutnymi oczami, a ja już wiedziałem, że przegrałem. – Kochanie…

Westchnąłem, odwracając wzrok.

 - Co mam zrobić, żebyś mi wybaczył? Zrobię wszystko, nawet wykrzyczę to całemu światu. Nie mam się czego wstydzić, kimś takim jak ty to można się tylko chwalić.

Zawahałem się i posłałem mu wredny uśmieszek.

 - Będziesz się zachowywał jak mój chłopak i odkupisz mi lustro.

Zmarszczył brwi, nie do końca rozumiejąc.

 - Lustro?

 - No… Troszeczkę… Może więcej niż troszeczkę, się rozbiło. Z twojej winy.

Próbował zmusić swoje kąciki ust do pozostania na swoim miejscu, ale przegrał tą nierówną walkę.

 - Czym w nie rzuciłeś? – spytał, po chwili parskając śmiechem.

Prychnąłem i obrzuciłem go morderczym wzrokiem.

 - Telefonem – cicho mruknąłem.

O dziwo natychmiast się uspokoił. Nadal się uśmiechał, ale widać było poczucie winy.

 - Przepraszam. Oczywiście, że ci odkupię, tylko wróć do mnie. Proszę.

Wstałem i nachyliłem się w stronę ukochanego, a następnie mocno i krótko go pocałowałem.

 - Zgoda, tylko jeśli jeszcze raz doprowadzisz mnie do płaczu, to naślę na ciebie Marcina – zażartowałem. – To ja już się zbieram, nie odciągam cię od pracy. – Po namyśle dodałem: - Tylko bądź bardziej stanowczy. Jesteś mój i tylko mój, jasne?

Chyba jeszcze długo pocałunki zainicjowane przez Łukasza będą mnie zaskakiwać…

 - Oczywiście. Może chciałbyś zostać, napijesz się drinka… na koszt firmy.

Udałem zastanowienie i skinąłem głową.

 - Jak na koszt firmy, to czemu nie?