Przywiązanie - Rozdział 11.

Rozdział 11.

Dwa tygodnie później…

Przez ten czas Jacek przyszedł jeszcze kilka razy. Skąd wiedział gdzie mieszkam? Nie wiem, może się domyślił.

Ja z nudów zacząłem szukać pracy. Mój były byłby wściekły, ale Robert popierał mnie choć nie musiałem, bo jako lekarz dobrze zarabiał. Niestety w większości salonów nie potrzebowali innych fryzjerów. Niepocieszony co jakiś czas powiększałem zakres poszukiwań, lecz nie chciałem daleko od domu… Zacząłem traktować mieszkanie przyjaciela jakbym miał tam mieszkać na zawsze. Było fajnie, nawet bardzo, ale nie chciałem się narzucać, niezależnie od tego, że on mówił coś innego.

Byłem sam, nudziło mi się więc postanowiłem pójść do parku. Rozsiadłem się na ławce z książką pożyczoną od Roberta. Włączyłem sobie muzykę w słuchawkach i zaciekawiony nową lekturą zacząłem ja czytać. Miał dobry gust. Na chwilkę oderwałem wzrok od kartek i przyglądałem się otoczeniu. Zaintrygował mnie brązowy piesek, prawie na pewno jamnik. Biegał za czerwoną piłeczką rzucaną przez rudowłosa dziewczynkę. Skupiłem się na nim i za późno dostrzegłem… Jacka. Szedł w moja stronę. Szybko wstałem, ale zaraz stanął obok i pchnął z powrotem na ławkę. Poruszał ustami coś mówiąc. Wyciągnąłem rękę, aby zdjąć słuchawki, lecz uprzedził mnie i prawie zerwał je.

 - Ładnie to tak unikać swojego chłopaka? – wysyczał nachylając się bliżej.

 - N-nie jesteś…

 - Myślisz, że tak po prostu pozwolę ci odejść? – wtrącił się. – Chodziliśmy ze sobą dziesięć lat, a ty niczego się nie nauczyłeś? Możesz jeszcze wrócić dobrowolnie póki twojemu kochasiowi nic się nie stało.

Otworzyłem szeroko oczy. Przełknąłem gulę rosnącą w gardle.

 - Grozisz mi…?

 - Ostrzegam. – Uśmiechnął się. Nie było w tym nic miłego, jak u Roberta.

 - To nie jest mój kochaś – zmusiłem się do powiedzenia czegoś.

 - Jeszcze cie nie przeleciał? No co tak wybałuszasz gały? Myślisz, że będziesz u niego mieszkać za darmo? Takiemu – przejechał palcem po moim policzku, ale zaraz go strzepnąłem – przystojnemu?

 - Nie wrócę do ciebie.

 - Zobaczymy. Jeszcze będziesz na kolanach błagał, abym cię przyjął, jak mu się znudzisz.

 - P-przestań. – Wstałem szybko starając się ukryć zdenerwowanie, choć ani trochę mi to nie wychodziło.

 - Naiwny – westchnął. – Nie poddam się, pamiętaj. Jak nie będą działać słowa to ja mam inne sposoby. Myślisz, że jakim cudem jestem w tak młodym wieku tak cenionym prawnikiem? – Jego pewny siebie uśmiech nie schodził mu z twarzy. Miałem ochotę pozbyć się go za pomocą pięści, ale zabrakło mi odwagi, przypominając sobie co się stało poprzednim razem, gdy próbowałem coś mu zrobić i to za jego zgodą (nie ważne, że wtedy był trzeźwy, a później piany).

Wziąłem telefon, książkę i nie zważając na wypadającą zakładkę, prawie biegłem jak najdalej. Obejrzałem się i nie widząc go,  skręciłem w prawo. Trochę wolniej udałem się do mieszkania. Rzuciłem wszystko w kąt i swoje kroki skierowałem do sypialni. Mogłem położyć się na swojej kanapie, ale w tamtym momencie łóżko wydawało mi się przyjemniejszą alternatywą. Zwinąłem się w kłębek i ignorując porę roku, zakopałem się pod kołdrę. Zawsze tak robiłem, gdy chciałem się odgrodzić od świata, który tylko kłamał udając taki idealny. Zasnąłem.

Obudził mnie Robert. Przetarłem zaspane oczy i spojrzałem na jego zmartwioną twarz.

 - Wszystko dobrze? – nie dał mi dojść do słowa.

 - Tak… To znaczy nie – zaraz przypomniałem sobie spotkanie. – nie powinieneś być w szpitalu?

 - Przecież już skończyłem pracę na ten dzień.

 - Ile ja spałem? – zapytałem bardziej siebie, niż jego.

 - Nie wiem, ale co się stało? Twoje buty zostały wraz z książką i telefonem rzucone pod drzwi. Prawie się potknąłem o nie, a słuchawki w magiczny sposób oplotły moje nogi. To tego powiedziałeś, że coś jest nie tak?

Kiwnąłem głową. Ziewnąłem i usiadłem naprzeciwko przyjaciela. Dopiero wtedy poczułem jak gorąco było mi pod taką warstwą w trzydziestostopniowym upale.

 - Widziałem się z Jackiem.

 - CO? Jak to? Gdzie? Dlaczego? – zasypał mnie milionem pytań.

 - Powoli, powoli. – Podniosłem dłoń w geście uspokojenia.– Postanowiłem wyjść do parku poczytać książkę, swoją drogą fajne masz, ale tu nie o tym. Zapatrzyłem się na jakiegoś psa i na początku nie dostrzegłem go. Nim się zorientowałem był już za blisko, dosiadł się. Mówił, że mam do niego wrócić, że mnie wykorzystasz i zostawisz, czy jakoś tak. W końcu wstałem i przybiegłem tu, zostawiłem swoje rzeczy gdzieś i postanowiłem się schować pod kołdrą przed… nie wiem czym, taki odruch. Później zasnąłem, przyszedłeś ty, no i w ten oto sposób dotarliśmy do momentu twojej opowieści o moich śmiercionośnych słuchawkach i ja streściłem ci cały dzień od 14³⁰.

 - A żebyś wiedział! To był na mnie zamach! Mały, czarny zabójca. Pewnie na zlecenie twojego ex – zaśmiał się, ale mi mina zrzedła, gdyż przypomniałem sobie słowa Jacka. Widząc to zaraz spoważniał – Powiedziałem coś nie tak?

 - Groził, że jak nie wrócę do niego to użyje innych środków i może coś ci się stać.  

Jego oczy powiększyły się kilkukrotnie. Ujął moją dłoń.

 - Pewnie nie ma dowodów, więc nie możemy iść z tym na policję, bo nic mu nie zrobią, wyprze się. - Kiwnąłem głową. – Nie bój się. Nic mi się nie stanie… Chwila, co ty tam mówiłeś? Stwierdził, że cię przelecę i wyrzucę? – Zapewne okryłem się rumieńcem. Nie rozumiałem swojego zachowania, wcześniej nie zareagowałbym tak. Miałem tyle lat, a czerwieniłem się jak nastolatka. – O to tym bardziej nie musisz się obawiać. – Przytulił mnie. – Kocham cię i jesteś ostatnią osobą, którą bym skrzywdził – wyszeptał.

Cały się spiąłem. Czy on właśnie wyznał mi miłość??? Może się przesłyszałem? Albo to chodziło o inny rodzaj, np. przyjaźń? Nie wiem co było bardziej zaskakujące. Czy słowa, czy sposób w jaki to powiedział – jakby to było coś błahego, oczywistego; chociażby, że niebo jest niebieskie.   

Odsunął się i wstał.

 - Idziemy coś zjeść? Dzisiaj przyjechał taki problemowy pacjent z rurką w nodze, który upierał się, że nie chce mieć operacji, choć jakoś musieliśmy się pozbyć tego żelastwa… - coś tam jeszcze mówił, ale nie słuchałem go, choć zawsze ciekawiły mnie jego opowieści o pacjentach. Moje myśli zakrzątało jedno, a mianowicie fakt, iż on zachowywał się tak jakby nic się nie stało.

Może na prawdę tylko sobie ubzdurałem te dwa słowa?