Wakacyjny romans - Rozdział 4.

Rozdział 4.

Tydzień później…

Nie wiem jakim cudem stałem na lotnisku tysiące kilometrów od mojego domu.

Kiedy Gabi dowiedziała się, że dostałem urlop, skakała z radości po mieszkaniu. Zaraz załatwiła bilety last minute i zapowiedziała, że nawet siłą mnie zmusi, żebym tam z nią poleciał. Cóż ja biedny miałem począć?

 - Ale pięknie. – Przeciągnęła się.

 - Ta… - odparłem mało entuzjastycznie, za co zaraz dostałem kuksańca w bok.

 - Więcej optymizmu! Jesteśmy we Włoszech! Ty znasz lepiej angielski to załatw nam taxi. Tu masz nazwę hotelu – podała mi kartkę. – Szybko!

Nie miałem siły się jej sprzeciwiać. Podszedłem do pierwszego z brzegu samochodu i kazałem nas zawieść pod wskazany adres. Pomachałem na przyjaciółkę, żeby się pośpieszyła.

 - I jak ci się podobał lot? – spytała podczas jazdy.

 - Nie wiem, zaraz zasnąłem – przypomniałem.

 - Fakt… Nawet nie wyobrażasz sobie co przegapiłeś!

 - Na pewno…

Kiedy w końcu dotarliśmy na miejsce wziąłem nasze bagaże – przecież madame Gabriela nie może zabrać swoich – ale na szczęście zaraz pomógł mi boy hotelowy.

Przyznaję piękne miejsce znalazła. Wyglądające prawie jak z filmów, gdzie wyjeżdżali na wakacje sami najbogatsi, baseny, w pokoju balkon z widokiem na morze… Ja jednak tęskniłem za swoim niewielkim mieszkankiem. Szybko okazało się, że pokoje mieliśmy osobno.

 - No co? Ja nie zamierzam spędzić tych wakacji samotnie, tylko się bawić i tobie też to radzę! – zaraz zaznaczyła.

 - Mhm…

Rozpakowałem ubrania do szafy i wziąłem szybki prysznic choć wielka wanna wydała się bardzo kusząca, ale wiedziałem, że wtedy to bym w niej przesiedział tak długo, aż przyjaciółka by po mnie nie przyszła, a przed nią to nawet pancerne drzwi nie uchronią. Szybko zajrzałem na pocztę, czy nic mi nie przyszło, na przykład z pracy, jednak długo nie mogłem cieszyć się samotnością.

 - Zostaw ten cholerny komputer i chodź się bawić! – W paradowała do mojego pokoju.

 - Już, już… Ledwo przeżyłem rozstanie, a ty wyskakujesz z wakacjami i imprezami.

 - Trzeba zapomnieć o tym idiocie i żyć! Idziemy!

Z ociąganiem wyłączyłem sprzęt, wziąłem najpotrzebniejsze rzeczy. Ledwo wyszedłem na hol kiedy zatrzymała mnie.

 - A, a, a! – Pomachała mi przed nosem palcem, jak małemu dziecku. – Założyłeś chociaż kąpielówki?

 - Nie? Zlituj się nade mną! Nie wiem dlaczego zgodziłem się to z tobą jechać, może powinienem zadzwonić do szefa, kiedy ciebie by nie było i wmówić, że się nie zgodził, a najlepiej pominąć tą pierwszą część, ale skoro już tu jestem, to chociaż miejże litość nad biednym mną.

 - Phi! Ja i litość? – Zostałem siłą zaciągnięty z powrotem go środka, wyciągnęła z szafy spodenki i rzuciła nimi we mnie. – Ubieraj się!

 - A mogłabyś chociaż wyjść?

 - Co ja, twojego Wacka nie widziałam? Szybciej, bo nie mam zamiaru całego dnia zmarnować.

 - Zakładam, że nocy również – dodałem, zdejmując spodnie.

 - Oczywiście! – Przeciągnęła się.

Przebrany wyszedłem z pokoju wraz z Gabryśką. Poszedłem z nią na tą głupią plażę i szybko ulokowałem się na wynajętym przez nią leżaku.

 - No chodź do wody!

 - O nie, moja droga! Idziesz sama. – Nagle wpadłem na pomysł. – Przecież jak pójdziesz tam ze mną to pomyślą jeszcze, że jesteśmy razem i żaden facet do ciebie nie zagada!

 - O… Fakt. To ty się tu opalaj, a ja zaraz wracam.

 - Nie śpiesz się! – krzyknąłem z nią.

Posmarowałem się kremem, bo bądź co bądź nie chciałem się spalić i przymknąłem oczy. Nie można by tego nazwać snem, ale trochę się zdrzemnąłem. Z lekkiego letargu obudziła mnie… woda.

 - Deszcz? – mruknąłem pod nosem.

Spojrzałem na niebo, ale nie dostrzegłem ani jednej chmurki.

 - Mi scuso! – usłyszałem głos jakiegoś mężczyzny.

Spojrzałem na niego. Całkiem przystojny, koło czterdziestki facet trzymał swojego mokrego golden retrievera za zieloną obrożę.

 - OK. – Podniosłem dłoń sygnalizując dodatkowo, że nic się nie stało.

Mężczyzna chciał pójść dalej, jednak jego pies najwyraźniej miał inne plany, bo podszedł do mnie bliżej i zaczął obwąchiwać.

 - Asti! – zwrócił się do zwierzaka. Ten jednak go zignorował.

Zaśmiałem się i pogłaskałem psinkę po łbie, a co przystała z ochotą sygnalizując to merdaniem ogona.

 - Sbrigati! – mężczyzna dalej coś mówił.

Zerknąłem na medalik na szyi goldena i przeczytałem jego imię.

 - Asti! – wskazałem na jego właściciela, bo wiedziałem, że nie zrozumiałby polskiego, ani zapewne angielskiego.

W końcu nas posłuchał i podszedł do faceta.

 - Ancora una volta, mi dispiace.

Uśmiechnąłem się udając, że rozumiem. Podał mi rękę jeszcze coś dodał i poszedł.

Chwilę później pojawiła się Gabryśka.

 - Co to był za przystojniak? Umówiliście się?

 - Tak się składa, że jest żonaty, ma obrączkę.

 - Widziałeś?

 - Tak – odparłem zgodnie z prawdą.

Przez chwilę obserwowała mnie uważnie.

 - To czego chciał?

 - Jego pies mnie ochlapał i przeprosił mnie za to, ot co się stało.

 - I tak długo rozmawialiście?

Wywróciłem oczami.

 - Bo Asti mnie polubił.

 - Już znasz imię jego zwierzaka? – spytała podejrzliwie.

 - Kobieto! Ty się zajmij swoimi romansami, może jakiś się skusi na twoją małą znajomość języka i tłuszczyk, a mnie zostaw w spokoju i nie swataj z żonatymi, OK.?

 - Coś ty powiedział?! Ja ci dam tłuszczyk ty chuderlaku!

 - Nie jestem chudy. Mam mięśnie zamiast oponki, ale mniejsza z tym, idź sobie do wody. Jak cię nie było to miałem taki spokój…

 - Ja ci dam spokój!

Siłą zaciągnęła mnie do morza, zwracając na siebie uwagę innych plażowiczów, a następnie zaczęła pluskać wodą. Kiedy się uspokoiła i myślała, że wygrała rozpoczął się mój odwet. Po dłuższej chwili w końcu cali mokrzy zasapani wróciliśmy na nasze leżaki. Zapowiadały się dłuuugie i trudne wakacje…