Wakacyjny romans - Rozdział 9.

Rozdział 9.

Tydzień później…

Kiedy przyjechałem na wakacje, a Gabi zauważyła laptopa na moich kolanach, zagroziła, że zabierze mi mój sprzęt jeśli go nie wyłączę, więc na wszelki wypadek zrobiłem to samo z komórką, a jak nie widziała mogłem zadzwonić, czy sprawdzić coś w Internecie, natomiast po skończeniu znowu lądowało w szufladzie.

Tamtego dnia również chciałem niepostrzeżenie przedzwonić do kumpla z pracy, żeby się dowiedzieć jak tam projekt, nad którym pracowaliśmy przed wyjazdem. Zaraz na ekranie odkryłem kilkanaście nieodebranych połączeń. Od Błażeja. Postanowiłem to zignorować, lecz ledwo wszedłem w kontakty w celu znalezienia numeru do Seweryna, znowu zadzwonił. Automatycznie odebrałem, na co zakląłem siarczyście.

 ~ Halo? Darek, gdzie jesteś?

Wiem, że powinienem być milszy, ale…

 - Co ci do tego? Mów czego chcesz, chciałem coś jeszcze pilnego zrobić.

 ~ Ho, ho, ho! Ktoś tu jest zły… Słuchaj ja przemyślałem to wszystko. Chyba nie chcesz przekreślać tych kilku pięknych miesięcy razem?

 - Co masz na myśli? – spytałem, choć znałem odpowiedź.

 ~ Przecież mnie kochasz. Wródźmy do siebie.

Przez chwilę zastanawiałem się nad tym jak mu powiedzieć coś aż tak oczywistego. Nic nie wymyśliłem, za to nagle zacząłem się śmiać.

 - Naprawdę wierzysz, że powiedziałbym tak? Wow…

 ~ Źle ci było ze mną? – słyszałem nutkę irytacji w jego głosie, ale najwyraźniej postanowił nie pokazać tego po sobie.

 - Coś ty! Idealnie! Więc uracz tą swoją cudowną osobistością kogoś innego.

 ~ Sugerujesz, że mam znaleźć obie innego chłopaka? A nie będziesz zazdrosny? W końcu…

 - Absolutnie! Korzystaj z życia! Mnie zostaw w spokoju.

Cisza.

Cisza.

Cisza.

 ~ Nie chcesz tego – w końcu się odezwał, jakże pewny siebie.

 - Zaskoczę cię. Chcę.

Usiadłem na łóżku, bo z trudem utrzymywałem się na nogach. Niby już nie zależało mi na nim, ale i tak wyprowadził mnie z równowagi.

 ~ Kocham cię!

 - Nie kłam. Podobno było ci tak ze mną źle.

 ~ Byłem zły. Wcale tak o tobie nie myślę! Darek, potrzebuję cię!

Zdziwiłem się słysząc tą rozpacz w jego głosie. Postanowiłem się nie odzywać tylko czekać, aż coś jeszcze doda.

 ~ Kochany – kontynuował – nie mam się gdzie podziać i…

 - Aa… - przerwałem mu. – To o to chodzi! Nie brak ci mnie, a jedynie mojej kasy! No to wyobraź sobie, że nic nie dostaniesz. Jakoś sobie poradzisz. Wiesz, jakbyś chciał sponsora…

 ~ Nie! Chcę ciebie!

 - Takiego frajera? To nie jest najlepszy wybór.

Słyszałem jakiś hałas, ale zaraz ucichło.

 - Wiesz co? Mimo wszystko dziękuję ci. Gdybyś mnie nie zdradził to bym ciągle z tobą był, a ty byś mnie oszukiwał. Tak to się załamałem, a Gabi chcąc mnie pocieszyć, zmusiła mnie do wyjazdu na słoneczną Italię. Tu jest cudownie! Plaża, morze, jedzenie, miasto, faceci… Aż szkoda wracać.

 ~ Słucham??? To ty jesteś za granicą i płacę za rozmowę dużo drożej???

Parsknąłem śmiechem.

 - No lepiej skończ, bo zamiast zyskać to zbiedniejesz. Cześć!

 ~ Ej! Ale ja… - nie dałem mu dokończyć. Rozłączyłem się.

Rzuciłem telefon na łóżko i postanowiłem się uspokoić przed rozmową z kolegą. Zamknąłem oczy i zacząłem w myślach liczyć do dziesięciu, czując jak oczy pieką pod powiekami.

 - W porządku? – odezwała się, nie wiadomo skąd, Gabryśka.

 - Długo tu jesteś? – spytałem nie otwierając moich zwierciadeł duszy, bojąc się, że jednak wypłynie z nich strumyczek łez.

 - Wystarczająco, żeby wiedzieć dlaczego jesteś w takim stanie – mówiła spokojnie, ale ja wiedziałem, iż to tylko cisza przed burzą. - Miałeś wyłączyć telefon, idioto! – no właśnie… - Nie rozumiesz?! Czy ja mam odczynienia z samymi debilami, którzy nie rozumieją poczynań troskliwej przyjaciółki?! Wiesz co? Mam ochotę ci przywalić w ten twój głupi ryj!

 - Już? Głowa mnie boli, możesz się zamknąć? Dziękuję – nie czekałem na jej odpowiedź. – Chciałem tylko zadzwonić do Seweryna, żeby się dowiedzieć jak tam w pracy, a tu nagle TEN się odezwał. Z resztą co ja ci się tłumaczę?! Możesz nie wchodzić do mojego pokoju bez pytania?! Jak w ogóle to jest możliwe???

 - Ma się te swoje sposoby. – Teatralnie odgarnęła włosy. – Słuchaj…

 - Nie! To ty posłuchaj! Kocham cie jak siostrę, ale możesz się nie wpierdalać w moje życie?!

Prychnęła i oburzona wyszła.

Miałem dość tamtego dnia i chciałem żeby on się już skończył. Niby o jeden dzień bliżej śmierci, ale jakie to miało wtedy znaczenie? I dlaczego tak bardzo moje serce rwało się ku tamtemu niesamowitemu facetowi? Czy odrobina uczucia, zrozumienia, czy opieki to naprawdę na za dużo?

Ułożyłem się wygodniej i w końcu po czasie, ukołysany głaskającymi me policzki łzami, zasnąłem, choć była dopiero 16⁰⁰…