Testament - Rozdział 3.

Rozdział 3.

Tydzień później…

Wystroiłem się w garnitur i ułożyłem włosy, z którymi cały czas zapominałem pójść do fryzjera, a przestałem ufać maminym zdolnością, kiedy pewnego razu prawie że mnie na łyso obcięła. Ostatni raz przejrzałem się w lustrze i założyłem ciepłe ubranie.

 - Mówię ci synu, przyjmij ten spadek. Wiem, że nie czujesz się z tym najlepiej, ale skoro cie zapisał w testamencie to znaczy, że mu zależało – poradził ojciec.

 - Materialista – mruknąłem pod nosem.

Tak naprawdę to mieliśmy z moim ojczulkiem czasami duże spięcia odnośnie mojej orientacji, więc zawsze kiedy był dla mnie miły to czułem, iż coś kręci.

 - Wychodzę!

Podbiegłem do auta i ruszyłem na ulicę Sobieskiego.

Szczerze mówiąc to dalej nie byłem pewny, czy chcę przyjąć ten spadek, czy nie. Postanowiłem upewnić się w tym na miejscu. Zaparkowałem samochód, koło jakiegoś białego mercedesa. Ruszyłem do środka cały w nerwach. Wchodząc tam, nie byłem pewny gdzie mam się udać, ale zaraz podszedł do mnie miły, niski, starszy pan.

 - Andrzej Kłos? – spytał. 

 - Tak. Dzień dobry. – Uścisnęliśmy sobie ręce i zaprowadził mnie do pomieszczenia obok. – A to jest właśnie pan Paweł Śliwa – przedstawił drugiego mężczyznę.

Przyjrzałem mu się zaskoczony. Bynajmniej nie wyglądał jak człowiek w żałobie. Siedział wygodnie z dziwnym uśmieszkiem, w jasnym garniturze. Krótkie włosy miał postawione trochę na żel. Biła od niego pewność siebie i jakiś chłód. Nie wiedziałem jak można kogoś nie polubić od pierwszego wejrzenia, ale nagle zrozumiałem takich ludzi. Naprawdę cieszyłem się, że więcej nie spotkam tego typa.

 - Dzień dobry – przywitałem się.

Usiadłem obok, ignorując go. Źle się czułem w jego towarzystwie i wolałem jak najszybciej to zakończyć. Tylko ta niechęć do niego przyczyniła się do podjęcia przez mnie decyzji.

 - Zanim zacznę, to chciałbym się upewnić, panie Andrzeju, jak pan zadecydował w sprawie spadku – spytał mecenas.

 - Przyjmuję – odparłem pewnie.

Usłyszałem prychnięcie ze strony wnuka pana Zenka, co mnie jakoś podbudowało.

 - Dobrze. W takim razie przechodząc do sedna sprawy przeczytam już tylko co panowie otrzymują w spadku…

Kątem oka zobaczyłem jak grymas niezadowolenia malował się na twarzy pana Pawła, kiedy było wymieniane, co dostanę. Jego złość sięgnęła zenitu, wraz z przeczytaniem, iż należy mi się połowa mieszkania.

 - Słucham?! – Wstał i oparł dłonie o biurko mecenasa, pochylając się w jego stronę. – To ja jestem jedyną osobą z jego rodziny, a ten tu – wskazał na mnie palcem – dostanie moje mieszkanie?!

 - Właściwie to ono jest pana Zenka – pozwoliłem sobie zauważyć.

 - Nikt cię o nic nie pyta! Nie po to przyleciałem taki kawał drogi, żeby się dowiedzieć, że jakiś obcy dostanie więcej ode mnie!

 - A pogrzeb? – spytałem.

Prychnął.

 - Nie znałem go, więc nie czuję żebym musiał przychodzić na coś takiego. Nawet nie wiem, kiedy ma się odbyć.

Wtedy to mnie ogarnęła wściekłość, ale trzymałem ja na wodzy.

 - Jutro. Późno, ale nie każdy ma w dupie życie innych i jako że ja się tym zająłem to na początku nie miałem siły na myślenie o czymkolwiek. Nadal nie zamierzasz przyjść? Przypominam, że nie on nie ma nikogo więcej z rodziny.

Usiadł i uśmiechnął się kpiąco.

 - Raczej miał. O zmarłych raczej się mówi w czasie przeszłym, chyba że coś się zmieniło, a ja o tym nie wiem?

Wstałem i przeszedłem się po pokoju, bo czułem, jak łzy znowu chciały znaleźć ujście z moich oczu.

 - Nic – odparłem chłodno. – Mogę już iść?

 - Moment, jeszcze tylko podpisze pan w tym – wskazał palcem na kartkę – miejscu.

Tak też uczyniłem i szybko wyszedłem. Prawie biegłem do samochodu. Otwarłem drzwi auta, ale ktoś je zatrzasnął.

 - Chwila, chwila… - Pan Paweł zmierzył mnie ostrym wzrokiem. – Możesz sobie wziąć te niepotrzebne nikomu bibeloty i tak dalej, a nawet część pieniędzy, którą ci dał, ale od mieszkania się odpierdol. Ty wiesz ile zarobię na nim?! Jest usytuowane w świetnym miejscu. Nie jesteś dla niego nikim z rodziny, więc również część twojego majątku po nim powinienem dostać!

Trochę się przestraszyłem widząc go tak wściekłego, ale postanowiłem nie pokazywać tego po sobie.

 - Taki wnuk, że od lat nie utrzymywaliście kontaktu! Wiesz jak go to bolało? Jesteś jego ostatnim członkiem rodziny, a lepsze kontakty ma z obcymi!

 - MIAŁ – poprawił mnie z wrednym uśmiechem.

Odepchnąłem go i wsiadłem do samochodu.

 - Dla mnie on jest ważny i nie potrafię mówić o nim jak o zmarłym. A mojego spadku nie dostaniesz. Przepisał go MI, więc spełnię jego wolę! Fakt, wahałem się, ale już jestem pewny.

I odjechałem. Ledwo dotarłem pod blok, a nie wytrzymałem – oparłem głowę o kierownicę i zacząłem płakać. Było mi ciężko, a ten pierdolony wnuk pana Zenka jeszcze mój stan pogorszył. Miałem dość, chciałem, żeby tamten dzień się już skończył.