Testament - Rozdział 1.

Rozdział 1.

Spakowałem do plecaka notes z planem wakacji oraz kawałek makowca babci. Założyłem kurtkę, szalik, czapkę, rękawiczki, zimowe buty i narzuciłem na plecy bagaż. Dawno nie było takich mroźnych świąt.

 - Wychodzę! – krzyknąłem do domowników.

Mama zaraz pojawiła się obok.

 - Znowu do pana Zenka? – spytała.

 - Tak. Przecież nie może Wigilii spędzić sam, a przy okazji podzielę się z nim pomysłem odnośnie wyjazdu…

 - A ty znowu o tym… Studia najpierw skończ, a nie. Wiem, że łatwo przyswajasz historię, ale i tak musisz się uczyć, natomiast ty tylko przesiadujesz u niego.

Westchnąłem.

Pocałowałem ją w oba policzki i otworzyłem drzwi.

 - Postaram się szybko wrócić. Pa! - Pomachałem jej.

Wybiegłem z mieszkania. Widząc jak zasypało mi samochód, postanowiłem odpuścić i przejść się ten kawałek. Staruszek mieszkał na tym samym osiedlu, więc droga nie zajęła mi dużo czasu. Po chwili już wbiegałem po schodkach na trzecie piętro.

Zapukałem kołatką z wilczym pyskiem, ale nikt mi nie otwierał. Spróbowałem jeszcze raz.

Przyjrzałem się zwierzakowi i zaśmiałem na myśl, jak to przeszkadzało poniektórym sąsiadom. Dopiero po czasie zaakceptowali styl dziadka.

Do trzech razy sztuka! – pomyślałem i znowu rozległo się pukanie. Nic.

Zdziwiłem się.

Pewnie wyszedł na chwilę. Zaczekam na niego w środku.

Wyjąłem klucze i otworzyłem drzwi.

Dostałem je kiedy pewnego dnia musiałem długo na niego czekać, bo postanowił przejechać się do pobliskiego lasu, zapominając o naszym spotkaniu. Trochę się na niego naczekałem…

Zaskoczyło mnie zapalone światło. Wzruszyłem ramionami i powiesiłem ubrania na wieszaku. Chuchnąłem w dłonie i potarłem nimi, żeby się ogrzać. 

Postanowiłem zrobić sobie herbaty. Staruszek miał jakąś specjalną z Indii. Pyszna! Włączyłem wodę w czajniku i wyjąłem czerwony kubek. Wolałem je od szklanek, filiżanek, bo można było ogrzać sobie ręce. Nasypałem trochę herbaty i czekałem. Kiedy rozległo się gwizdanie oznajmiające, zagotowanie się wody, nalałem do kubeczka. Wymieszałem i ogrzewając łapki, poszedłem do salonu, zaczekać. Przy okazji mogłem trochę pograć na fortepianie. Nauczył mnie tego jakiś czas temu, a jego, jego ciotka.

Wszedłem do pokoju. Zaraz naczynie z gorącą cieczą wylądowało na podłodze, roztrzaskując się. Nie zwróciłem na to uwagi dalej stojąc w szoku i wpatrując się w jeden punkt. Pana Zenka.

Leżał na podłodze nieprzytomny.

Kiedy otrząsnąłem się, natychmiast podbiegłem do niego.

 - Halo! Proszę się obudzić! – Próbowałem go ocucić, lekko bijąc w oba policzki.

Nic.

Przerażony próbowałem sprawdzić mu puls.

Nic.

Wyciągnąłem telefon ze spodni i natychmiast wybrałem 999. Wyjaśniłem kobiecie, która odebrała, co się stało. Zadawała mi jeszcze kilka nieistotnych, a przynajmniej tak mi się wydawało, pytań, zaspanym głosem. Odpowiadałem zniecierpliwiony. Kiedy w końcu się rozłączyła, dotarło do mnie to co się stało. Zacząłem płakać. Dobrze, że siedziałem na dywanie, bo chyba bym nie ustał o własnych siłach. Ukryłem twarz w dłoniach i zacząłem się nawet modlić, żeby tylko nie umarł.

Po dziesięciu minutach przyjechała karetka. Wpuściłem ratowników do środka, przerażony. Moje obawy zostały potwierdzone. Nie żył.

Dostałem jakieś leki uspokajające.

 - Pan jest kimś z rodziny? – spytał jeden z lekarzy.

 - Nie. Przyjaźniliśmy się.

Dziwnie na mnie spojrzał, ale nie skomentował tego, jedynie coś zanotował.

 - Powiadomi pan jego bliskich?

 - Ja… - Musiałem przerwać, gdyż znowu zaniosłem się płaczem. - On nie miał nikogo poza mną – wyjaśniłem, kiedy się już trochę uspokoiłem. – Część rodziny, w tym żona i dzieci nie żyją. Zostałem mu tylko ja i jego wnuk, ale nawet go nie znam. Mieszka za granicą i nie utrzymują kontaktów.

 - Rozumiem… Jest pan pełnoletni?

Skinąłem głową.

Nie byłem w stanie odpowiadać na więcej pytań.

Zadzwoniłem po mamę i nie potrafiąc jej składnie, sensownie wyjaśnić o co chodzi, po prostu poprosiłem, żeby przyszła po mnie. Przestraszona, co mi się stało obiecała natychmiast się pojawić.

Kiedy przyjechała, musiała być przerażona widząc karetkę pogotowia, przed blokiem.

 - Synku, co się stało??? – podbiegła do mnie. – Nic ci nie jest???

 - On… On nie żyje… - wydukałem.

Nie miałem już siły płakać, ale od tego zaschło mi w gardle.

Przytuliła mnie

 - Kto? – spytała głupio.

 - A jak myślisz?!

Mimo to objąłem ją, szukając pocieszenia.

 - Jak to się stało?

Pokręciłem głową, przy okazji wycierając twarz w jej bluzkę.

 - N-nie wiem… Jak przyszedłem to już… To już leżał.

Zabrała mnie do domu, a ja otępiały po lekach dałem się jej prowadzić. U siebie, w pokoju długo leżałem, nie mogąc zasnąć. W końcu poszedłem po proszki nasenne i po nich zmorzył mnie sen.

W tamtym dniu straciłem część mojego serca. Została wyrwana i bezpowrotnie wyrzucona.