Do czytelników.

Przepraszam za tą przerwę. Postaram się dodawać częściej, ale obowiązki i życie prywatne nie zawsze mi to umożliwiają. 
Zapraszam do czytania.
Milly (Q_Q)

Noworoczne wyznanie - One shot

One shot.

Wszedłem do pokoju przyjaciela i odłożyłem na stolik chipsy oraz sok jabłkowy. W końcu miała być u niego impreza sylwestrowa, a on mieszka na taki zadupiu, że ma bardzo daleko do sklepu, natomiast my (znaczy goście, ja przyszedłem pierwszy) mogliśmy kupić i przywieść prowiant. Co prawda alkoholu nam nie sprzedaliby, dopiero za rok mi i Oliwerowi, gdyż byliśmy najstarsi, a reszta przynajmniej o rok młodsza, od nas.

 - Specjalnie chciałem, żebyś był pierwszy, bo chciałem ci puścić taki film. Nie zdążymy obejrzeć całości, ale chociaż część. – Kumpel już zaczął włączać Internet.

 - OK… - nie byłem pewny co do tego pomysłu. Kto jak to, ale ten siedemnastolatek, czasami ma takie pomysły i gusty… Nie raz zastanawiałem się za co go lubię, lecz doszedłem do wniosku, iż za to najbardziej. – O czym będzie?

 - Niespodzianka! – Wyszczerzył się. – Nie jesteś homofobem, nie?

 - Nie. – Wręcz przeciwnie… Kocham się w tobie od kilku miesięcy, więc to by było coś bynajmniej nienormalnego… O ile to co do ciebie czuję można nazwać czymś normalnym. – Czemu pytasz?

 - Temu – wskazał na ekran laptopa.

Wstałem z kanapy, żeby się przyjrzeć, co on zaś wymyślił. Jeszcze nie włączył filmu, więc mogłem przeczytać te kilka zdań o czym to jest. Z każdym słowem miałem wrażenie, że robię się bardziej czerwony.

 - Film o gejach…? Czego ty nie wymyślisz… - zaśmiałem się, chcąc ukryć zdenerwowanie.

 - Już go widziałem… No co? – spytał widząc moja niepewną minę. Uniosłem ręce w geście poddania. – Eh… Wiec jak już wspominałem widziałem to i nie zostało nam tyle czasu, żeby obejrzeć całość, także włączę tylko najlepsze momenty.

 - Boję się pytać jakie… Ale dlaczego ja?

 - To proste – chciałem to zobaczyć jeszcze z kimś, a ty się do tego nadajesz idealnie.

 - JA???

 - Tak – odparł spokojnie. – Ty w zupełności tolerujesz moje dziwactwa. Nawet zacząłeś słuchać to co ja.

 - Tylko jeden zespół… - zaznaczyłem. – Nie spodziewałem się, że coś z japońskiej muzyki może być fajne…

 - A jednak. To włączam – powiedział i tak też zrobił.

Tyyyle sobie obejrzeliśmy… Tak to sarkazm. Otóż, ledwo znalazł odpowiedni moment jego pies zaczął szczekać, oznajmiając przybycie nowego gościa. Odetchnąłem z ulgą. Niestety przyjaciel to usłyszał i posłał mi spojrzenie jasno mówiące, że się nie wywinę. Dobrze wiedziałem o tym nawet bez jasnego przekazu, a jeżeli by zapomniał (w co wątpię) i tak sam bym to włączył, bo ciekawskim jestem człowiekiem. Już zdążyłem niezauważenie zapisać w notatkach w telefonie tytuł.

 - Cześć! – Oliwer przytulił swojego przyjaciela, sąsiada i mojego rywala w jednym.

Nie mam nic przeciwko Patrykowi! Lubię go, można z nim się pośmiać, powygłupiać, ale… Czasami mam wrażenie, że Oli woli jego ode mnie. Może i znają się dłużej, itd. tylko… To jest silniejsze! Mnie tak nie przytula na przywitanie, pożegnanie i w międzyczasie!

Również podszedłem do kolegi.

 - Hej! Ostrzegam, że połowa ostrych chipsów zniknęła w czyimś żołądku – zerknąłem wymownie na przyjaciela.

 - Były pyszne! – zaczął się bronić, wpychając sobie to ust kolejne porcje. I jak on jest taki szczupły?!

W ciągu godziny przyszła cała reszta, to znaczy jeszcze trzy osoby, w tym dwie, które znam tylko z widzenia. Oliwer oczywiście zabawiał gości, puszczał muzykę, szantażował (nie pytajcie), tańczył, obżerał się, skakał, bił poduszkami, a ja znowu żałowałem, że nie jestem taki rozrywkowy i bardziej się interesował najlepszym przyjacielem, aniżeli mną… I Adamem. O niego jakoś nie jestem tak zazdrosny. To przypada tylko na jedną osobę – szesnastoletniego Patryka.

O 23³⁰ wyszliśmy z domku, w stronę łąk, pola, czy cholera wie czego. Tam podobno świetnie widać petardy. Niestety wszystkim było bardzo zimno i musieliśmy wracać, choć byliśmy na miejscu. Po prostu było za wcześnie. Szliśmy w grupkach, a oczywiście Oliwer szedł z jedną osobą, kim chyba nie muszę mówić. Żeby to chociaż nie tak daleko! Oni szli kilkanaście metrów (jak nie więcej) przed nami! Dopiero przed domem, z pozostałą trójką oglądaliśmy kolorowe światełka na niebie. Wreszcie weszliśmy do środka, a wspaniałej dwójki, jak nie było, tak nie ma! Dopiero po jakiś piętnastu minutach dowiedzieliśmy się, że Oliwera zaczął boleć brzuch. Jak już wrócił do nas, to przez pół godziny nic nie mówił tylko siedział w kącie… z Patrykiem! Później wszystkich przeprosił i się zachowywał jakby nigdy nic, natomiast reszta powoli wracała do domu. Tylko ja i Adam nocowaliśmy u niego, z tym, że młodszy poszedł spać zaraz, a my graliśmy na komputerze. Jako, iż w pokoju obok była impreza dorosłych, kiedy i oni poszli, musieliśmy pomóc sprzątać. Oli postanowił, nie marnować alkoholu i podpijał szampana. Dołączyłem do niego, choć wypiłem dużo mniej niż przyjaciel. Po powrocie do pokoju okazało się, że ma słabą głowę. Nawet się zataczał, idąc na fotel. Kontynuował grę, ale co chwilkę przerywał. W końcu odwrócił się do mnie i palnął:

 - Pocałuj mnie.

Milczałem. Byłem w szoku, niezdolny do jakiejkolwiek reakcji.

 - Proooszę… - nie poddawał się. – Kochanie… - zachwiał się i spadłby ze stołka, gdybym go nie chwycił - będzie fajnie, zobaczysz!

 - Jesteś piany… - stwierdziłem zrezygnowany. Niestety… - I bądź ciszej! Adam tu śpi.

 - Wojtek… Nie podobam ci się?

Przejechałem dłonią po twarzy załamany.

 - Wręcz przeciwnie. Tylko, że ty za dużo wypiłeś, więc nie wiesz co mówisz.

Przybliżył się i polizał mnie po szyi. Wstrzymałem oddech. Oprzytomniałem, dopiero jak zaczął robić mi malinkę, a właściwie to dopiero, jak wyczułem alkohol. Odsunąłem go od siebie, choć najchętniej to bym spełnił jego życzenie i nie wypuszczał, ze swoich ramion.

 - Kocham cię – powiedział, a ja przez chwilę musiałem analizować w głowie te słowa, żeby do mnie dotarły.

 - Nie wygłupiaj się.

 - Naprawdę! – Przybliżył się. Zatrzymał się dopiero, kiedy nasze twarze dzieliły centymetry. – Zostaniesz moim chłopakiem?

 - Tak, ale jeżeli to wszystko potwierdzisz, na trzeźwo.

Pocałowałem go w policzek (no nie mogłem się powstrzymać) i położyłem na łóżku. Sam się ułożyłem obok, ale ma chyba strasznie niewygodne łóżko, bo nie mogłem zasnąć w przeciwieństwie do reszty.

~*~

Zasnąłem dopiero po jakiejś godzinie, ale obudziłem już po półtorej, czyli przed siódmą. Przeciągnąłem się i odkryłem, że nie jestem jedyny. Oliwer już o czymś rozmawiał z Adamem.

 - Cześć! Wyspani?

 - Tak. Kiedy poszliśmy spać? – spytał przyjaciel.

 - Ee… koło 4⁰⁰ - 5⁰⁰ nocy. Trochę wypiliśmy, ale ty bardziej odczułeś tego skutki – zaśmiałem się, choć w duszy bałem się, czy to prawda, czy paplanie trzy po trzy pianego człowieka.

 - CO?? Co mówiłem?

 - Chcesz, żebym teraz to powtarzał? – zerknąłem sugestywnie na kolegę.

 - Nie wiem… Chyba sobie odpuszczę.

Jeszcze przez chwilkę żartowaliśmy, aż wreszcie Adam musiał iść na autobus (Tak wcześnie??? Ale w sumie to dobrze…).

 - To powiedzieć? – spytałem, kiedy pożegnaliśmy się.

 - Tak!

Swoja drogą to po pijaku gada się i robi rzeczy, których na trzeźwo nie mielibyśmy odwagi, więc…

 - Kochasz mnie? – wypaliłem.

 - CO??? Tak powiedziałem? Na pewno nie!

Odsunąłem włosy z szyi, żeby mu pokazać ślady.

 - Dopierałeś się do mnie, swoja drogą silny jesteś – musiałem się bronić, przecież mu nie powiem, ze nie miałem nic przeciwko! - a później, wyznałeś miłość. To jak? Szczerze.

 - Nie wkręcasz mnie?

 - Nie. Błagam, powiedz! – zdenerwowałem się, tym jego przeciąganiem.

 - Tak… - powiedział bardzo cicho i spuścił głowę.

Siłą zmusiłem go do spojrzenia mi w oczy.

 - Naprawdę?

Przytaknął, a ja w przypływie euforii pocałowałem go. Oddawał pocałunek z równym zaangażowaniem. Po dłuższej chwili odsunąłem nasze usta od siebie, kończąc to ostatnim liźnięciem dolnej wargi. Oparłem swoje czoło o jego.

 - Ja ciebie też. Od dawna.

 - Żartujesz? – cały czas szeptaliśmy.

 - Nie. Kocham cię. Kocham, kocham, kocham! – Przytuliłem go. Moje szczęście, mojego dziwoląga, mój skarb.

Do czytelników.

Szczęśliwego Nowego Roku!!! :D Chcę wam życzyć, żeby ten tok był równie dobry, a nawet lepszy od poprzednich i żeby wam się udało spełnić wasze postanowienia noworoczne.
Tradycyjnie dodaję z tej okazji one shota. 
Milly (*-*)

Niespodziewany gość - one shot.

One shot.

Pomagałem babci rozłożyć zastawę na stół. Przyjrzałem się wszystkim ozdobom świątecznym w pokoju i nie mogłem powstrzymać się od westchnienia przepełnionego zachwytem. Zdecydowanie dziadkowie lubili dekorować swój domek. Jak zawsze było pełno kwiatów, obrazów, figurek, itp. tak teraz wszędzie czuło się klimat bożonarodzeniowy. Stroiki, bombki, łańcuchy, gwiazdy betlejemskie (kwiaty). Przeplatały się kolory: zielony, czerwony oraz złoty. Naprawdę pięknie.

 - Grzesiu, zapomniałeś o dodatkowym nakryciu dla niespodziewanego gościa – upomniała mnie staruszka i już podawała mi talerze, łyżkę, łyżeczkę, widelec, nożyk, kubek…

 - Swoją drogą – zacząłem, kładąc wszystko na stół – po co to? Przecież i tak nikt nie przyjdzie.

 - Skąd wiesz? A może jednak… To taki piękny, polski zwyczaj… - Poprawiła obrus i szeroko się uśmiechnęła, co spowodowało wysyp kolejnych zmarszczek na jej twarzy.

Nagle usłyszałem pukanie do drzwi. Nie zdziwiłem się, bo to taka swego rodzaju tradycja u nas – ktoś zawsze spóźnia się żeby odwrócić uwagę dzieciaków od choinki, a w tym czasie wtajemniczone osoby podkładają prezenty. Później biedne kuzynostwo musi się męczyć, gdyż nie wolno ruszać ich, aż do końca kolacji. Kto mówi, że życie jest sprawiedliwe?

Wyszedłem z pokoju sprawdzić na kogo w tym roku wypadło. Zmarszczyłem brwi zaskoczony. Zobaczyłem szczupłego chłopaka, może… 1,70m wzrostu. Spod czarnego, jak zresztą całe jego ubranie, kaptura wystawała blond grzywka trochę zasłaniająca niepewnie patrzące na wszystkich, niebieskie oczy. Wyglądał młodo, może w moim wieku, a pokusiłbym się na stwierdzenie, że mniej.

Zawahałem się. Co powiedzieć? Jak właściwie się do niego zwracać? Per pan? Za młody. Na ty? Przecież go nie znam. Na szczęście w ogóle nie musiałem się odzywać, bo od razu zagadała babcia:

 - Co się stało chłopcze?

 - Ja… - Spojrzał po kolei na każdego z obecnych. – Przepraszam, że przeszkadzam, ale nie mam się gdzie podziać i pomyślałem… Czy znalazłoby się miejsce dla jeszcze jednego gościa? Nie chciałbym się narzucać…

 - No co ty wygadujesz! – przerwała mu staruszka. – Ściągaj kurtkę i zapraszam. Im więcej tym weselej!

O tak! Poza strojeniem domu, uwielbiała też ludzi. To znaczy, zawsze znajdywała jakąś wymówkę, żeby zaprosić do siebie kogoś, ewentualnie samemu wpaść z wizytą.

 - Na pewno? – spytał nieznajomy.

 - Oczywiście! – już była gotowa sama go rozebrać (jakkolwiek to nie brzmi) i zaciągnąć do stołu, by wcisnąć w niego jak najwięcej jedzenia, w międzyczasie zasypując milionem pytań. – Tak w ogóle to jestem Krystyna, ale możesz do mnie mówić jak chcesz.

 - Irek. – Uścisnęli sobie dłonie.

Zaprowadziła go do pokoju i przedstawiła wszystkich. Dopiero wtedy mogłem mu się przyjrzeć. Wycofuję swoje słowa. On nie był szczupły, on był po prostu chudy. Włosy sięgały mu ramion, a grzywka nieprzerwanie, trochę leciała mu na czy.

Przeważnie nadszedłby czas dzielenia się opłatkiem, ale tym razem babcia postanowiła najpierw poznać lepiej swojego gościa.

 - Jesteś pełnoletni? Wyglądasz bardzo młodo – stwierdziła.

 - Em… - Odwrócił wzrok. – Tak. Mam osiemnaście lat.

 - A dlaczego nie spędzasz czasu z rodziną?

 - Babciu! – upomniałem ją widząc jak blondyn jeszcze bardziej się stresuje.

 - Nie szkodzi… Rodzice pewnie teraz świętują z kolegami od kieliszka, nawet nie zauważyli że wychodzę. Zawsze spędzałem czas z ojcem, matką i… ich przyjaciółmi, a dziadkowie, wujostwo i tak dalej… pokłócili się z moimi staruszkami.

 - Och. Przykro mi. – Położyła dłoń na jego ramieniu. Swoją drogą to, to dziwne wyglądało, gdyż była od niego niższa o jakieś dwadzieścia centymetrów. – To może pora na życzenia…

Pierwsza podeszła do talerzyka i wzięła opłatek. Wszyscy zrobili to samo, nawet gość. Zrobiło się małe zamieszanie, wszędzie wszystkich było pełno, ale wreszcie, każdy zajął swoje miejsce przy stole. Ja siedziałem pomiędzy kuzynką Malwinką, a Irkiem.

Nie dało się odczuć, że mamy kogoś obcego w swoim gronie. Rozmawialiśmy ze sobą jakbyśmy wszyscy dobrze się znali. Zero napięcia, stresu, czy coś. Nawet Nowy został wciągnięty w jakąś dyskusję dotyczącą filmów. Kątem oka zauważyłem porządną dziurę w bluzie gościa, która najwyraźniej była dość nieudolnie szyta. Wypłowiały kolor również wskazywał, iż ubranie nie było nowe. Żal mi się zrobiło chłopaka.

 - Grzesiek – szepnęła do mnie niezbyt cicho kuzynka – mógłbyś przekonać resztę, że już pora na prezenty?

Prezenty! Przecież Irek też musi coś dostać! Zwłaszcza on…

 - Poczekaj cierpliwie – odpowiedziałem jej i sam wstałem. – Przepraszam.

Wyszedłem do pokoju, który zajmuję kiedy nocuję u dziadków i wyjąłem swoje ubrania. Mam ich tam kilka żebym nie musiał ze sobą wozić. Poprzebierałem (a wyboru nie było) i odłożyłem dwie bluzki, jedną na lato, drugą cieplejszą; oraz spodnie, które są już pewnie na mnie za małe, a na tą chudzinę mogły się nadawać. Z tymi rzeczami udałem się do kuchni, gdzie babcia trzymała m.in. torebki świąteczne. Spakowałem do jednej z nich, dorzuciłem czekoladę (chyba się nie obrażą, nie?) i podpisałem dla kogo. Pozostał jeden problem – jak przemycić żeby nikt nie zauważył? Odpowiedź znalazła się szybciej niż sądziłem, gdyż dostrzegłem gitarę dziadka. Zawsze na święta gra kolędy, a wszyscy śpiewamy. Czy powinienem dodawać, że jest elektryczna? Wziąłem wszystko co potrzebne, prezent schowałem za instrument i wróciłem do rodziny. Niby przypadkiem przeszedłem koło choinki, w międzyczasie kładąc torebkę wśród innych.

 - Przy okazji przyniosłem to – wskazałem na dodatkowy bagaż – żebyś dziadku nie musiał się męczyć z noszeniem.

 - Uważasz, że jestem aż taki stary? – niby oburzył się staruszek.

Wszyscy się śmiali. Dzieciaki, takie niejadki, pierwsze zjadły kolację wigilijną i udało im się ubłagać u dorosłych żeby mogły wreszcie rozpakować prezenty. Oczywiście jak co roku zanim się za to zabrały, to rozdały każdemu jego paczkę. Jakie było zdziwienie blondynka siedzącego po mojej prawej, kiedy dostał z rączek Dominiki również swój.

 - Dla mnie…? – wolał się upewnić.

 - Pisze dla Ireneusza, to chyba tak – powiedziała tonem znawcy.

Wyjął swoje prezenty, a ja cały czas bacznie go obserwowałem. Zdziwiłem się widząc łzy.  

 - Co jest? – Położyłem rękę na jego ramieniu.

 - Ja… Obcy ludzie są dla mnie milsi, niż moja własna rodzina… Dziękuję wam za wszystko.

W odpowiedzi objąłem go ramieniem, a kiedy i dzieciaki dostrzegły, że płacze wyściskały go. Pchały się, bo każdy chciał usiąść mu na kolanach, przez co młody zaczął się śmiać. Swoja drogą mam dwadzieścia lat, więc aż taki stary to nie jestem…

Później śpiewaliśmy kolędy, rozmawialiśmy…

Koło 20⁰⁰ powoli wszyscy zaczęli wracać do siebie. Przyszła też kolej na nas.

 - Cześć, babciu! – Ucałowałem jej policzki. – Wesołych świąt!

 - Wesołych, wesołych. Wpadaj częściej.

 - Postaram się - zapewniłem i rozejrzałem się w poszukiwaniu Irka. W końcu go dostrzegłem. – Czekaj! – zawołałem go, bo akurat wchodził do łazienki.

Odwrócił się i upewniwszy się, kto go woła, stanął przy drzwiach. Podszedłem do niego.

 - Tak?

 - Słuchaj… Jedziesz z nami? – spytałem.

Przez chwilę analizował to co powiedziałem, a później zaczął szybko mrugać nie dowierzając. Zabawny widok.

 - Gdzie…?

 - Do domu, znaczy mieszkania. Chyba nie chcesz wracać do siebie? – rozważałem taką możliwość, ale szczerze wolałem, żeby przenocował u nas. – W moim pokoju jest dużo miejsca.

 - No nie wiem…

 - Czego, kochanie? – nagle pojawiła się moja mama.

 - Chyba lepiej, żeby spędził tą noc u nas? – bardziej stwierdziłem.

 - Oczywiście!

Młody nie miał nic do gadania i musiał się zgodzić. Jechał z tyłu obok mnie, więc mieliśmy czas na rozmowę. Coraz bardziej zaczynałem go lubić. Tylko jego wiek coś mi nie pasował. Wydawało mi się, że nie jest pełnoletni…

Przed północą wszyscy wyszliśmy na pasterkę, a ja miałem kolejną okazje, żeby posłuchać jego pięknego głosu. Trochę inni ludzie, bez takiego talentu, mi go zagłuszali, ale…

Po powrocie do mieszkania poszliśmy spać (Irek na podłodze, bo się uparł i mi groził, że inaczej sobie pójdzie, choć moje łóżko jest duuuże). Nagle obudziłem się w nocy. Przeważnie siłą mnie z łóżka ściągnąć nie da, a tu sam z siebie… Obróciłem się na drugi bok. Akurat miałem widok na gościa. On nie miał już takiego spokojnego snu, wiercił się i coś tam mówił, ale nie zrozumiałem. Postanowiłem go obudzić, bo po co ma się chłopak męczyć? Sięgnąłem ręką, nie schodząc z miękkiego materaca, dotykając jego ramienia.

 - Irek, obudź się – mówiłem na tyle cicho, żeby nie obudzić dodatkowo reszty domowników.

W końcu się udało, lecz jego pierwszą reakcją, po otwarciu oczu, było pociągnięcie mnie za bluzkę bliżej siebie. Cudem nie spadłem. Przywarł do niej i nie zamierzał puścić, więc postanowiłem spróbować inaczej – lekki był to wciągnąłem go na łóżko. Jeszcze bardziej do mnie przyległ, a po chwili usłyszałem ciche chlipanie. Zacząłem go głaskać po plecach, próbując uspokoić, ale nic to nie dawało. Nigdy nie umiałem sobie poradzić w takich sytuacjach. Nie nadaję się na pocieszyciela. Odsunąłem jego głowę aby coś mu powiedzieć (nie ważne, że nie wiedziałem co), lecz widząc jego zapłakaną twarz, oczy wypełnione łzami, usta łapczywie łapiące powietrze… zaniemówiłem. Jedyne co zrobiłem, bez udziału własnej woli, krótko i delikatnie pocałowałem go, a później znowu do siebie przygarnąłem. O dziwo to pomogło, bo po chwili zrobiło się bardzo cicho. Nie byłem w stanie myśleć o tym co zrobiłem. Może i jestem gejem, ale...

 - Grzesiek… - spojrzał na mnie dalej nie puszczając bluzki. Jego piąstki chyba przyczepiły się na dobre. – M-mógłbyś mnie znowu pocałować? – spytał niepewnie.

Przez jakąś minutę, może mniej, analizowałem to co przed chwilą do mnie powiedział, aż w końcu doszedłem do wniosku, że powinienem nie myśleć tyle. Położyłem dłoń na jego policzku przechylając trochę głowę, a samemu przybliżając się. Tym razem to trwało dłużej, a z każdą chwilą nabierało na sile. Przez moment przebiegło mi przez myśl, że młody nigdy wcześniej się nie całował, ale był pojętnym uczniem. Choćbym chciał to nie mogłem się odsunąć od niego. Był bardzo podatny na wszystko, mi również nie było to obojętne, co zresztą wyraźnie ukazywało się w jednym miejscu. Oj, młody działał na mnie i to bardzo.

Siedziałem na piętach, a blondyn na moich udach okrakiem. Chciał się przybliżyć jak najbardziej, przez co podrażnił wypukłość w moich dresach, w których spałem. Natychmiast się odsunął (dalej nie puszczając bluzki).

 - Ja… Ja… Przepraszam – wyszeptał i opuścił wzrok.

 - Nie ma za co. – Pogłaskałem go po policzku.

 - Możemy iść spać?

Kiwnąłem głową. Przez chwilkę tak siedzieliśmy, aż w końcu nie wytrzymałem.

  - Ha, ha, puścisz?

Młody zalał się jeszcze bardziej czerwienią i w mgnieniu oka ułożył się… na łóżku! Uśmiechnąłem się i przykryłem go kołdrą. Spróbowałem się opanować, sam kładąc się obok, jednak w miarę zostawiając między nami odstęp. Do wyszło też dobrze dla mnie, bo jego drobne ciałko przyciągało mnie jak magnez. Nawet szybko zasnąłem.

~*~

Obudziłem się czując lekki ciężar na swojej piersi. Uchyliłem powieki i ujrzałem blond czuprynę leżącą na mnie, a ręka jej właściciela była przerzucona przeze mnie, na drugą stronę. Uśmiechnąłem się. Wreszcie mogłem mu się bezkarnie przyjrzeć. Moje oczy same powędrowały na jego lekko uchylone usta. Dalej ledwo dowierzałem w to wszystko.

Niestety nie mogłem długo pokontemplować jego urody, gdyż obudził się. Przez moment patrzył na moją szarą bluzkę by zaraz odsunąć się jak oparzony.

 - Wyspany? – Przeciągnąłem się.

 - T-tak…

Rozczuliły mnie jego rumieńce, idealnie komponujące się z czerwonymi ustami. Wstałem, zabrałem swoje ubrania i wyszedłem do łazienki, uprzednio informując o tym gościa oraz każąc mu się ubrać, bo bałem się, że szybko tego nie zrobiłby, a nie chciałbym nakryć go nago… Nie chciałbym, żeby wiedział, że nakryłem go nago (No co?).

Na szczęście jak wróciłem do pokoju to już był przebrany, akurat przeglądał moją kolekcję płyt. Mogłem trochę popodziwiać go, a raczej jego tył. Jednak musiałem zaraz odwrócić wzrok, bo moje myśli wędrowały w niepożądane kierunki.

 - Idziesz na śniadanie, czy będziesz tak cały czas stał?

Kiedy usłyszał mój głos podskoczył zaskoczony, ale zaraz się odwrócił i kiwnął głową. Poszedł za mną do salonu, gdzie już czekali rodzice wraz z mnóstwem jedzenia. Pycha!

Rozmawialiśmy o wszystkim co nam tylko przyszło do głowy. Nie było widać różnicy – ludzie po czterdziestce i młodzież.

Kiedy rodzice wyszli na chwilę postanowiłem w końcu zapytać gościa o to co mnie trapi od dawna (o ile można tak powiedzieć, bo znam go krótko).

 - Irek, naprawdę masz osiemnaście lat? – szeptałem.

Opuścił wzrok na talerz i zaczął się bawić sałatką selerowa, która tam leżała.

 - Nie… - w końcu doczekałem się odpowiedzi. – Prawie, ale bałem się, iż każecie mi wracać do rodziny, czy coś, w końcu mam siedemnaście lat i jestem niepełnoletni. Przepraszam.

 - Oj, no coś ty. Nic się nie stało. Miło, że nam teraz zaufałeś – wtrąciła się mama.

 - Możesz nie podsłuchiwać?! A jakby to było jakieś wyznanie miłosne, czy coś to też byś słuchała i dodała swoje pięć groszy! – oburzyłem się. Na te słowa młody zrobił się bardzo czerwony.

 - Oj przepraszam, przepraszam… - wywróciła oczami.

Po jakiejś godzinie blondynek musiał iść, ale wymusiłem na nim obietnice, że wróci jak najszybciej, konkretniej jeszcze tego samego dnia.

~*~

O 13⁰⁰ usłyszałem dzwonek przy drzwiach. Byłem przekonany, że to ciocia z wujkiem, gdyż mieli wpaść w odwiedziny. Poszedłem otworzyć, a moim oczom ukazał się Irek!

 - Cześć! Jednak przyszedłeś. To się dobrze składa – wprowadziłem go do środka – bo przychodzi niedługo siostra mamy z mężem.

 - Co…? To ja może jednak…

 - Nie! – przerwałem i nie pozwoliłem mu wyjść trzymając za rękę. – Wtedy jest strasznie nudno… Zostaniesz i dotrzymasz mi towarzystwa? Proszę!

 - Em… OK.

Zadowolony zaprowadziłem go do salonu. Po chwili zauważyłem, że ma na sobie moją-swoją bluzkę. Szeroko się uśmiechnąłem na ten widok.

Po pół godzinie przyszli goście. Zasiedliśmy do obiadu, a ja wreszcie się nie nudziłem, bo mogłem swój czas poświęcić na obserwowaniu i rozmowie z Irkiem. Było tak fajnie kiedy nikt nie zwracał na nas większej uwagi…

 - Grzesiek, a ty to sobie znalazłeś wreszcie jakąś dziewczynę? – spytała ciocia.

 - Jadzia! – upomniała ja mama, bo dobrze widziała, że  nie lubię tego tematu.

Uśmiechnąłem się znacząco do wyraźnie zainteresowanego tym kolegi.

 - Nie – odpowiedziałem.

 - Ale już uprawiałeś sex, nie? – tym razem odezwał się wujek.

 - Co to za przesłuchanie?! Tak – dodałem już spokojniej.

Kątem oka widziałem lekko czerwona twarz blondyna.

 - Ładna była? – nie odpuszczał.

 - Ładny.

Szok wszystkich był wyraźnie widoczny. Cóż, nikt poza Irkiem nie wiedział, że podobają mi się faceci.

 - Słucham?! – wstała oburzona ciotka.

 - Nie przesłyszałaś się – powiedziałem z przesłodzonym uśmiechem. – Mamo, tato, nie macie nic przeciwko? Wiem, że nie lubicie gejów i lesbijek, śmiejecie się z nich, ale zaakceptujecie mnie?

 - Oczywiście! Nie żebyśmy nie lubili! Żartowaliśmy, to wszystko! Dlatego nic nam nie powiedziałeś? Przepraszam – zaczęła się tłumaczyć rodzicielka.

Po krótkiej wymianie zdań – rodzice kontra ciocia (wujek się nie wtrącał), siostra mojej matki wyszła, a za nią poszedł przepraszając wszystkich jej mąż. Nie minęło pięć minut, a ojciec poszedł do garażu po samochód, gdyż postanowili z mamą pojechać porozmawiać z rodzinką.

Zostaliśmy sami.

Nie wiedzieć czemu zacząłem się histerycznie śmiać.

 - Ten dzień przeczy wszystkim zasadom logiki – stwierdziłem.

 - OK.? – spytał kładąc mi rękę na ramieniu.

 - Tak, dzięki.

Postanowiliśmy czas spędzić na słuchaniu muzyki. Akurat wkładałem płytę, kiedy usłyszałem pytanie, które zbiło mnie na chwilę z tropu:

 - Uważasz, że jestem przystojny?

Odwróciłem się, żeby sprawdzić, czy mówi serio. Na to wskazywało.

 - I to bardzo – odpowiedziałem.

Nie wiem co mnie naszło, ale zapominając o piosence podszedłem do niego i zacząłem całować. Blondyn bynajmniej nie oponował, a wręcz przeciwnie. Zaraz wylądował na materacu, a ja nad nim. Pragnąłem go w tamtym momencie tak bardzo, że potrzeba by było nie wiem jakiej siły, aby odciągnąć mnie od niego. Kiedy już z trudem wytrzymywałem, a młody tak naprawdę poza pocałunkami i jeżdżeniem dłońmi po moich plecach nic nie robił, a wzwód boleśnie wbijał mi się w spodnie i istniała obawa, że zaraz spuszczę się w nie, oderwałem się, choć blondynek miał najwyraźniej inne plany, gdyż pociągnął mnie z powrotem do siebie.

 - Irek… - wysapałem odsuwając się od niego na parę centymetrów.

 - Co? – Przejechał opuszkami palców po mojej szyi.

 - Stop. Jak tak dalej będzie to nie wytrzymam i simhmnmm – przerwał kolejnym pocałunkiem, który odebrał mi całkowicie zdolność myślenia. Bądź, co bądź młody nieźle się wyrobił. Moja szkoła!

Jedną ręką się podpierałem, żeby nie zgnieść tego drobnego ciałka, a drugą wplotłem w jego włosy. W tamtym momencie byłem jednym, wielkim pożądaniem, a blondyn spotęgował to jeszcze dodatkowo zginając trochę nogę w kolanie i ustawiając ją tak, że ciągle się o nią ocierałem. Czułem, że jak zaraz nie ugaszę podniecenia to zwariuję. Podniosłem się tak żeby klęczeć, a nastolatka przyciągnąłem do siebie. Nasze ciała znowu się sprasowały. Odsunąłem go od siebie na niewielką odległość, aby ściągnąć z niego bluzkę. Zilustrowałem jego szczupłe ciało. Najchętniej to bym za razem nie odrywał od niego wzroku i kochał się do upadłego, ale zanim cokolwiek zdążyłem zrobić popchnął mnie. Może nie mocno, lecz zaskoczyło mnie to, więc wylądowałem na łóżku. Usiadł na mnie okrakiem i pokręcił głową. W tamtym momencie nie przypominał mi tego nieśmiałego chłopczyka. Nie wiem, która wersja bardziej mi się spodobała.

 - Będziesz się tak na mnie gapił, czy coś zrobisz?

Nie czekając na odpowiedź pochylił się i zaczął całować. Nie pozostawałem mu dłużny, dodatkowo wplatając palce w jego długie, miękkie włosy. Zadrżałem kiedy przejechał dłońmi po moim brzuchu pod bluzką. Powoli się prostował, a ja nie chcąc przerywać tej chwili podnosiłem się wraz z nim. Pociągnął moją bluzkę od dołu, dając mi wyraźny znak, iż już jej tu nie chce. Szybko ją zdjąłem, lecz zanim zdążyłem coś jeszcze zrobić, już z powrotem wylądowałem na plecach. Nie wiem jak on to robił, ale miałem wrażenie, że jego wargi, język, dłonie… one są wszędzie! Doprowadził mnie do takiego stanu, że nie byłem w stanie przejąć choćby na chwilkę kontroli nad tym, czy zastanowić się nad absurdalnością tej sytuacji. Ciężko dysząc uniosłem głowę, żeby sprawdzić dlaczego przestał. Siedział między moimi nogami z rozmierzwionymi włosami, czerwonymi policzkami, oczami przepełnionymi pożądaniem, a co najlepsze nagi! Z resztą ja również! Kiedy - tego nie jestem w stanie zlokalizować w mojej głowie. Uśmiechnął się jak aniołek, a chwilę później zajmował się moim penisem swoimi ustami! Poruszał głową, stopniowo przy każdym opadaniu głowy w dół coraz bardziej go połykał. Moje serce waliło jak szalone, a członek pulsował rozradowany. Byłem w takim stanie, że kilka liźnięć, kilka ruchów głową wystarczyło, żebym doszedł. Akurat bawił się językiem moją główką, więc wystrzeliłem w jego twarz. Zaśmiał się cicho i oblizał się, a resztę wytarł o pościel, która zawsze leżała na łóżku, bo mi się nie chciało jej składać i rozkładać.

 - To zajmiesz się mną wreszcie? – spytał niewinnie, ale takim głosem…

Sięgnąłem po tubkę z kremem do półki (zawsze go tam trzymam). To musiało wystarczyć. Klęcząc przyciągnąłem go do kolejnego pocałunku, a nawilżonym palcem odnalazłem wejście do dziurki raju. Chwilę je masowałem, aż wreszcie wsunąłem. Po pokoju rozległ się cichy pisk.

 - OK.? – zmartwiłem się.

 - Tak, tylko to trochę dziwne… To mój pierwszy raz…

 - Domyśliłem się, chociaż bynajmniej nie przed chwilą, bo… jesteś niesamowity. –Skradłem mu całusa, a później zacząłem obcałowywać jego bladą szyję.

Po jakimś czasie dołączył drugi, trzeci… Dłużej już nie mogłem wytrzymać i obróciłem go tyłem do siebie. Powoli zacząłem wsuwać się do środka. Było tak nieziemsko ciasno… Po chwili jak się rozluźnił, zacząłem się poruszać. Coraz szybciej, a kiedy usłyszałem jęk z tych wspaniałych ust…

Spełnienie dopadło nas prawie w tym samym momencie. Zmęczony opadłem na łóżko, ciągnąc Irka za sobą. Przytuliłem go od tyłu powoli zasypiając.

 - Dobranoc – ostatnie co powiedziałem, a później szczęśliwy oddaliłem się do krainy snów…

~*~

Godzinę później Irek obudził mnie, żeby przekazać, iż rodzice wrócili, a on już idzie. Byłem śpiący, więc nie kontaktowałem. Inaczej bym go zatrzymał, a tak to pozostała mi nadzieja, że przyjdzie następnego dnia. Tak też się stało.

 - Cześć! Wchodź – ucieszyłem się na widok kolegi, a właściwie to już kochanka. Ciągle wspominałem tamto popołudnie, choć to nie był mój pierwszy raz, to czegoś takiego jeszcze nie przeżyłem.

Poszliśmy do salonu, żeby pomóc mamie nakryć do stołu. Stał tyłem i układał sztućce, a ja oparty o framugę drzwi podziwiałem go. Kidy skończył odwrócił się do mnie i uśmiechnął szeroko. Zanim zdążył się odezwać, już byłem przy nim. Uniosłem jego twarz chwytając za brodę i pocałowałem go. Przekrzywił lekko głowę w bok, a ręce przeniósł na moją szyję. Niestety szybko przerwał to odsuwając się trochę.

 - Twoi rodzice – powiedział i skradł mi ostatniego całusa przed pójściem do kuchni.

Zawiedziony podążyłem za nim.

Podczas wspólnego obiadu zachowywaliśmy się, że tak powiem, na odwrót. To znaczy ja byłem zamyślony, a Irek więcej mówił, natomiast wcześniej to on się nie odzywał jak nie musiał.

Kiedy wszystko zjedliśmy obaj zostaliśmy wykorzystani do sprzątania ze stołu. Odniosłem swoją część talerzy i wróciłem do blondyna. Zastałem go stojącego i wpatrującego się w jeden punk. Zaszedłem go od tyłu i przytuliłem.

 - O co chodzi?  

Wskazał na sufit. Uniosłem wzrok napotykając jemiołę.

 - Nie widziałem jej tu wcześniej… - stwierdziłem. – Dziwne.

 - My się pod nią całowaliśmy, prawda?

 - Tak, na to wygląda.

 - To podobno wiąże pary na zawsze… - Zaśmiał się zdenerwowany. – Zawsze chciałem ze swoim chłopakiem… - urwał.

 - No to się świetnie składa. – Odwróciłem go przodem do siebie i posadziłem na stole. – W takim razie mogę cię pod nią całować jeszcze wiele razy, tak dla pewności – puściłem mu oczko.

 - J-jak to? Ale my…

Przejechałem dłonią po twarzy.

 - Sorry, zagalopowałem się.  

Wyglądał jakby miał coś powiedzieć, ale jednak z tego zrezygnował.

 - Po prostu nie jestem w tak bliskich relacjach z kimś na kim mi nie zależy. Myślałem… a nie ważne – machnąłem ręką.

 - Czekaj! Ale ja… ja też cię bardzo lubię – powiedział cicho i zarumienił się.

 - To zostaniesz moim chłopakiem?

W tamtym momencie był tak czerwony jak te gwiazdy betlejemskie, co je babcia lubi na święta wsadzać do wazonu.

 - No zgódź się! – wtrąciła się rodzicielka.

 - Mamo! Mówiłem ci tyle razy żebyś nie podsłuchiwała! Wyjdź – wskazałem na drzwi.

 - Już, już… A swoją droga to wczoraj, czy przedwczoraj wspominałeś, żebym nie podsłuchiwała, bo co jeśli to byłoby wyznanie miłosne… No to się doczekałam.

 - Kochanie, choć. Zostawmy ich samych – dołączył do naszej rozmowy tata, a chwilę później już ich nie było. Wyszli z mieszkania.

 - Zero prywatności – westchnąłem.

Młody zaśmiał się cicho, dalej czerwony.

 - To zgadzasz się? – powtórzyłem pytanie.

Irek tylko kiwnął głową. Szeroko się uśmiechnąłem i pocałowałem go. Objął mnie rękami i nogami, jak koala, natomiast jego wargi chyba przykleiły się na dobre. A może to moje…?

Usłyszałem czyjeś kroki, ale postanowiłem to zignorować. Chwilę później zamykanie drzwi.

 - Jesteś moim najlepszym prezentem gwiazdkowym – powiedziałem, kiedy w końcu odkleiliśmy, choć jedną część naszego ciała od siebie – usta.

 - To jesteśmy kwita, bo ty moim. – Skradł mi całusa i jeszcze bardziej przytulił się do mnie.

Każde moje Boże Narodzenie było takie samo, ale wtedy dopiero to były magiczne i niezapomniane święta. Święta, kiedy się zakochałem, kiedy zaczęło mi pierwszy raz tak na kimś zależeć, kiedy znalazłem osobę, z którą chciałbym spędzić resztę swojego życia, nie ważne, że znamy się kilka dni, to sercu wystarczy.

Do czytelników.

Wesołych Świąt!!! :)
Zdrowia, szczęścia, pomyślności. Radosnych, rodzinnych świąt Bożego Narodzenia, trafionych prezentów, imprezy sylwestrowej do białego rana i dużo yaoi ;)  A co najważniejsze - żebyście nie zapomnieli co to tak naprawdę są za święta :) 
Z tej okazji dostaniecie ode mnie prezent - one shot (duuużo dłuższy od poprzednich).
Milly (^_^) 

Tulipan - Rozdział 18.

Rozdział 18

Dwa tygodnie później…

Cały mój świat się zawalił kiedy się dowiedziałem co spowodowało moje omdlenie na zajęciach. Ciągle płakałem. To było ponad moje siły, chciałem się od tego odciąć, zapomnieć, nie wiedzieć. Jakie życie było proste kiedy nie zdawałem sobie sprawy w jakim jestem stanie.

Jak zawsze podobało mi się, że Adrian o mnie dbał, pokazywał jak mu zależy, tak nagle zaczynałem nienawidzić tych dwóch słów – kocham cię. Ciągle wtedy zastanawiałem się jak mu to powiedzieć, nie zrobiłem jeszcze tego, bo nie umiałem.

Tak wiele chciałem zrobić, tak wiele chciałem przeżyć, a tu w mgnieniu oka odebrano mi wszystkie marzenia.

Tego dnia umówiłem się ze swoim chłopakiem na naszej górce. Siedziałem w milczeniu obok niego, opierając głowę o jego ramię. Było już ciemno, miliony gwiazd na niebie mrugały, a mnie pierwszy raz nie fascynowały.

 - Daniel – ukochany w końcu przerwał tą ciszę – dowiem się wreszcie co ci się stało? Martwię się, a skoro cię wypuścili to muszą wiedzieć dlaczego zemdlałeś.

 - Ja… To z przemęczenia – powiedziałem niecałą prawdę.

 - Serio? Musisz na siebie uważać, kochany. – Dodatkowo dostałem całusa, a zamiast cieszyć się jak wariat miałem ochotę znowu płakać. Tylko nie mogłem, przecież nie wymigałbym się od tłumaczenia co się stało.

 - Jesteś bardzo zamyślony… - stwierdził.

Bo nie wiem, czy dam radę zrobić to co planuję.

 - Wydaje ci się. Ty też niewiele mówisz.

 - Ha, ha! W sumie fakt.

Może z dziesięć minut minęło zanim zdobyłem się na odwagę. Poprawiłem się, żeby być bliżej jego ust, jednak nie dorwałem się do nich od razu. Najpierw zacząłem smakować skórę na szyi i policzku, pocałunkami. Uniósł zaskoczony brew; z resztą nie dziwię mu się, bo pod tym względem byłem bardziej nieśmiały; i odwrócił twarz w moją stronę, co szybko wykorzystałem przenosząc wargi na te miękkie, idealne do całowania, ukochanego. Delikatny pocałunek zamieniał się w coraz to bardziej namiętny. W międzyczasie ulokowałem się na jego wyprostowanych, długich nogach. Jedną ręką się podpierał, a drugą zaczął jeździć po moich plecach wywołując cichy pomruk z moich ust. Natomiast swoje wplotłem w jego długie włosy, przyciągając go jak najbliżej. Jęk zawodu wyrwał mi się kiedy odsunął swoją twarz na niewielką odległość. Wyprostowałem się nie schodząc z niego. Nagle znowu dopadł mnie wstyd.

 - Daniel, zwolnij, bo jak tak dalej będzie to się na ciebie rzucę, zedrę spodnie, a resztę możesz sobie wyobrazić – powiedział, próbując wyrównać oddech.

 - A kto powiedział, że tego nie chcę?

Spaliłem buraka. Natomiast Adrian wytrzeszczył oczy nie dowierzając.

 - A-ale… Jesteś pewny? – Pogłaskał mnie po policzku.

 - Chciałbym jeszcze przed śmiercią, a to ciebie kocham, więc… - wymsknęło mi się. – Ee… To znaczy…

 - Ha, ha! Mamy jeszcze czas.

Uśmiechnął się w taki sposób, że zrobiło mi się głupio. Ile mogę go okłamywać?! Przecież to bardzo ważna dla mnie osoba, a…

 - Mów za siebie. – Odwróciłem wzrok.

 Zaniemówił.

 - Przepraszam – kontynuowałem. – Jesteś moim chłopakiem, kocham cię, a mimo to okłamuję. Nie jest tak pięknie i idealnie jak może ci się wydawać.

 - Właśnie widzę. Mam nadzieję, że zaraz mi to wszystko wyjaśnisz – wtrącił się.

 - Właśnie taki mam zamiar – urwałem na chwilę, aby się nie rozbeczeć. Wziąłem głęboki wdech i spojrzałem w jego zmartwione oczy. – Wylądowałem w szpitalu, tak jak ci mówiłem z wycieńczenia, ale… to było bardzo męczące zadanie, a co dopiero dla kogoś tak poważnie chorego. – Ukochany chciał coś powiedzieć, lecz postanowił pozwolić mi mówić dalej. – Robili mi różne badania i okazało się mam białaczkę. Lekarze zachodzili w głowę, jakim cudem jeszcze jestem w tak dobrym stanie w tak zaawansowanym stadium choroby.

Dalej nie byłem w tanie kontynuować. Po prostu zacząłem płakać. Przytuliłem go, a łzy moczyły mu czarną bluzę.

 - Daniel… - Objął mnie, a ja pierwszy raz nie czułem się przez to lepiej. – Kochany, powiedz, że to jest idiotyczny żart, proszę – dopiero po tych słowach zrozumiałem, iż on również płacze, a kiedy uniosłem wzrok na jego twarz upewniłem się w tym.

 - Chciałbym… - wyszeptałem, gdyż zaschło mi w gardle.

Ujął mój podbródek w dwa palce i przysunął bliżej siebie, aby mnie pocałować. Czule, z miłością, bólem, smutkiem.

 - Jeśli mnie kochasz to mnie nie zostawisz…? – spytałem z nadzieją.

 - Zwariowałeś??? Nigdy cię nie opuszczę!

 - Obiecujesz?

 - Siłą musieliby mnie od ciebie odciągnąć, a nie wiem czy by to wystarczyło. – Puścił oczko.

 - Adrian… mam prośbę – moglibyśmy na razie o tym nie rozmawiać?

 - Oczywiście. – Pocałował mnie szybko.

W sumie to zamiast zmienić temat, po prostu milczeliśmy. Każdy zatopiony we własnych myślach. Dopiero po chwili zauważyłem, że nadal siedzę na nim. Trochę niechętnie postanowiłem przenieść się na trawę, ale ukochany mi to uniemożliwił.

 - Gdzie się wybierasz? – spytał. – Tak mogę cię lepiej przytulać.

Uśmiechnąłem się, ale nagle pewne pytanie ulokowało się w mojej głowie na dobre.

 - Dlaczego nie chciałeś… no wiesz…

Zaśmiał się i skradł mi całusa.

 - Nie byłem pewny, czy jesteś gotowy, a nie chciałem żebyś żałował, czy coś. Sex zmienia ludzką psychikę – wyjaśnił.

 - Skąd wiesz, że to byłby mój pierwszy raz?

Wyraźnie to co powiedziałem bawiło go.

 - A to nie całowałeś się wcześniej z nikim, a już współżyłeś? Hm…

Zmarszczyłem brwi analizując to co powiedział.

 - Ej! Tego nie powiedziałem! – Walnąłem go w ramię.

 - Przemoc rodzinna? – oburzył się.

 - Rodzinna?

 - Jak dla mnie to jesteś moją rodziną. Kto wie, może kiedyś… kiedy będzie to możliwe… to będziemy dla siebie bliscy również na papierku. Teraz musi nam wystarczyć nasze uczucie.

Obrócił nas tak, że leżałem na trawie, a on prawie na mnie.

 - Jak dla mnie to bardzo dużo. – Teraz to ja go pocałowałem z tą różnicą, że się nie odsunąłem tylko praktycznie przykleiłem się wargami z jego, a odkleiły się na trochę tylko po to żeby wpuścić ciekawskie języki.

Nie wiem jakbym przetrwał to wszystko, gdyby nie on.