Tulipan - Rozdział 1.

Rozdział 1.

Siedziałem sobie na korytarzu szkolnym i odpisywałem pracę domową z matmy od koleżanki słuchając muzyki. Nagle ktoś popukał mnie w ramię. Szybko zamknąłem zeszyty i zdjąłem słuchawki pewny, że mam kapę, gdyż to nauczyciel. Spojrzałem w górę i odetchnąłem z ulgą.

 - Hej! Nie strasz. – Uśmiechnąłem się do Ewki, rok starszej znajomej.

 - Siedemnastolatek i taki strachliwy? – wyszczerzyła się.

Prychnąłem.

Powróciłem do zadania pewny, że czerwonowłosa sobie poszła.

Z resztą nie tylko to miała inne. Nosiła glany, potargane spodnie lub czarne spódniczki i dziwne rajstopy, ciemne bluzki z dziwnymi nadrukami i mnóstwo bransoletek, kolczyki w uszach w tym tunel i już planowała kolejny tym razem w nosie oraz tatuaże.

 - Ekhem... – próbowała zwrócić na siebie moją uwagę.

 - O, przepraszam – podniosłem na nią wzrok.

Przeważnie rozmawialiśmy tylko w drodze do i ze szkoły, a w tylko cześć!

 - Doszłam do wniosku, że prawie nic o tobie nie wiem, więc może bym się czegoś dowiedziała na twój temat?

 - Serio? – zdziwiłem się. – No cóż, jak tyle gadasz o swoich dziwnych snach, piercingu, tatuażach, czy nauczycielach… Ale od razy zastrzegam, iż mi to nie przeszkadza! – przestraszyłem się, że będzie chciała żebym to ja dużo mówił. O nie, nic z tego! 

 - Ha, ha. To opowiesz mi o sobie?

 - Em… - Co? – Pytaj.

Skupiłem się na przepisywaniu, bo zostały mi tylko trzy minuty.

 - Dobra, może ci nie przeszkadzam. Ty pisz, a ja na następnej przerwie wrócę – zabrzmiało to trochę jak groźba. – Gdzie masz?

 - W dziewiętnastce polski.

 - OK. – Wstała. – To cześć!

 - Pa!

Przyśpieszyłem tempo pisania.

Zdążę, zdążę…

Dryń!!!

Kur… zdążę! Michalska zawsze się spóźnia.

W ostatniej chwili napisałem skróconą wersję zadania.

~*~

Poszedłem pod klasę zapominając o koleżance. Usiadłem na podłodze i włączyłem grę na telefonie oraz jakąś piosenkę.

Poczułem kopanie w buta. Uniosłem wzrok do góry na osobę znęcającą się nad moim nowym trampkiem.

 - Ewa! Zostaw, nie dobra Ewka! – zacząłem gadać do niej jak do psa.

 - Ha, ha! – Usiadła obok. – Gotów na przesłuchanie?

 - Ta… Co chcesz wiedzieć?

 - Romantyk, łamacz serc, a może bez?

 - Czego? – Wskazała na swoją lewą pierś. – Aa… Chyba romantyk.

Uśmiechnęła się podejrzanie (pewnie tylko w moim przekonaniu, ale mając takich znajomych trzeba być ostrożnym, bo w każdej chwili mogą planować jakieś teorie spiskowe przeciwko mnie)

 - Ulubiony kwiat?

 - Żółty tulipan. Z sentymentu – dodałem widząc jej zdziwioną minę.

 - OK… Kolor?

 - Wszystkie… - spojrzała na mnie jakby planowała morderstwo - ale niebieski bardziej.

Ta odpowiedź zdecydowanie ją udobruchała… Na razie.

Zerknęła na karteczkę koło swojej nogi myśląc, że nie widzę.

 - Jaki… Ej! – Wziąłem ją. – Oddaj.

 - Gatunek muzyki, zwierzę, kiedy się urodziłem – zacząłem czytać na głos. – Nawet w biografii jest mniej szczegółów.

 - Oj tam, oj tam. – Wyrwała mi z ręki zapewne fragment zeszytu. – Wracając do pytania…

 - Stop! – uniosłem palec WSKAZUJĄCY do góry, chcąc ją uciszyć. – Po co ci te wszystkie informacje? Moja matka tyle o mnie nie wie co ty chcesz.

Opuściła wzrok. Zaczęła bawić się tym ścinkiem.

 - Co ci szkodzi powiedzieć? – W końcu na mnie spojrzała.

 - Nie lubię jak wszystko o mnie wiedzą – powiedziałem zgodnie z prawdą. Westchnąłem widząc jej zawiedzioną minę. – Oj no dobra, dobra! Ale nie wszystko. Wybierz… Pięć – tak,  było tam tego ponad dziesięć – pytań.

  - OK – wyszczerzyła się – To może… Napiszesz mi swój plan lekcji? Z salami. – Nie wiem jak na nią spojrzałem, ale nigdy nie wyglądała na bardziej zmieszaną. – No co? Chcę wiedzieć, gdzie cię szukać.

Pokręciłem głową z politowaniem.

 - Niech ci będzie. Na następnej przerwie pójdź pod WF.

 - Nie ma sprawy. Co dalej… - zerknęła na ściągę. – Urodziny?

 - Czwarty kwietnia. Tak, wiem: cztery, cztery – wywróciłem oczami.

Po chwili zastanowienia dodała:

 - Numer w dzienniku też.

 - Tak.

Jeszcze musiałem odpowiedzieć na trzy pytania i dała mi spokój powracając do swojego ulubionego tematu – niezależnie co i tak musi być dziwne.

Jednak moje myśli spowiło jedno pytanie: dlaczego? Co ją tak zainteresowałem? Wcześniej rozmawialiśmy ze sobą, bo jestem świetnym słuchaczem i mamy ta samą trasę oraz kilka pasji (w tym tatuaże).

Dziwne…